“จะหนีฉันอีกแล้วหรือ”
คำพูดของผู้ชายที่หล่อนคิดว่าหมดแรงหลับไปแล้ว ทำให้คนที่กำลังจะก้าวลงไปจากเตียงชะงัก และต้องหันกลับมามองอย่างตกใจ
“คุณคิลล์...”
“ทำไมต้องหนี... ไหนบอกเหตุผลมาสิ”
เขาลุกขึ้นและลากร่างของหล่อนเข้ามารัดแน่น
“มะลิ... ไม่ได้หนีค่ะ”
“ใช่ ครั้งนี้เธออาจไม่ได้คิดจะหนี แล้วก่อนหน้านี้ล่ะ เธอไปจากฉันทำไม ทิ้งฉันทำไม ทั้งๆ ที่เธอบอกว่ารักฉันนักหนา”
“คุณคิลล์...”
มัลลิกาน้ำตาไหลพราก มองคนตัดพ้อด้วยความปวดร้าว
“ฉันไม่ต้องการเห็นน้ำตาของเธอ แต่ต้องการฟังเหตุผลของเธอ”
“มะลิ...”
“บางที... ถ้าเหตุผลของเธอดี... ฉันอาจจะปล่อยเธอไปก็ได้”
คนฟังรู้สึกไม่ต่างจากการถูกเฉือนเนื้อหัวใจด้วยใบมีดโกน หญิงสาวเม้มปากแน่น มองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความทุกข์ทรมาน บางสิ่งบางอย่างก็ยากเกินกว่าจะอธิบาย แต่บางสิ่งบางอย่างถึงแม้จะอธิบายไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้น
“ลืมมะลิซะเถอะค่ะ จดจำแต่เรื่องเลวร
