“ผมไม่อยากให้เป็นแบบนี้เลย... ผมต่อต้านเธอ... พยายามผลักไสเธอ แต่ผมก็ทำได้ไม่ตลอดรอดฝั่ง สุดท้ายผมก็รักเธอ... รักทั้งๆ ที่ในหัวใจของผมก็ยังมีคุณ ผมไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น ผม... ผมละอายใจต่อคุณ แต่ผมก็ปล่อยมัลลิกาไปไม่ได้ ผมตายเป็นครั้งที่สองไม่ได้อีกแล้ว...”
หยาดน้ำตาลูกผู้ชายหลั่งรินออกมาจากนัยน์ตาสีเทา
“ยกโทษให้ผมได้ไหมไอรีน... อย่าเกลียดผมเลย...”
“คุณไอรีนไม่มีวันยกโทษให้กับผู้ชายหลายใจอย่างคุณคิลล์หรอกค่ะ”
คิลเลียนรีบยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาของตัวเอง ก่อนจะหันกลับไปมองนาเดียอย่างไม่พอใจ
“เธอควรจะนอนได้แล้วนะนาเดีย ไม่ควรจะมายุ่งวุ่นวายบนตึกใหญ่อีกแล้ว”
ชายหนุ่มเดินหนี แต่นาเดียคว้าแขนเอาไว้ และโผเข้ากอด
“อย่ารักผู้หญิงคนอื่นเลยนะคะคุณคิลล์...”
“เธอทำบ้าอะไรเนี่ย นาเดีย ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ”
คิลเลียนดันร่างของนาเดียออกจากตัวแรงๆ มองด้วยสายตาผิดหวัง
“เธอบ้าไปแล้วใช่ไหมนาเดีย ไปนอนซะ”
