“ว่าไงนะ แม่นั่นบอกว่าไม่ชอบกุหลาบสีขาว แต่ชอบกุหลาบสีแดง”
คิลเลียนที่โทรกลับมาถามความคืบหน้าจากสาวใช้ถึงกับกัดฟันแน่น อย่างไม่พอใจ นี่เขาอุตส่าห์เอาใจแล้ว ยังจะมากเรื่องอีก
“ใช่ค่ะ บอกว่าไม่ชอบกุหลาบสีขาว”
“ไม่ชอบก็ไม่ต้องเอา เดี๋ยวเธอไปเอากุหลาบพวกนั้นไปทิ้งขยะให้หมดเลยนะ และก็ฝากบอกแม่นั่นด้วยว่าวันนี้ฉันจะไม่กลับบ้าน”
คนตัวโตเต็มไปด้วยความหงุดหงิด
“ได้ค่ะ เดี๋ยวคุณมะลิกลับมาหนูจะรีบบอกให้เลยนะคะ”
คำพูดของสาวใช้ทำให้คิลเลียนต้องเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ
“แม่นั่นไปไหน”
“ไม่ทราบค่ะ เห็นออกไปกับคุณนาเดียเมื่อสองชั่วโมงที่แล้วค่ะ แต่บอกว่าจะรีบกลับมาก่อนคุณคิลล์กลับบ้านค่ะ”
คิลเลียนรู้สึกเหมือนถูกจับเหวี่ยงลงไปในเหวลึก เหตุการณ์เมื่อคืนที่นาเดียแสดงออกต่อหน้าเขา ยังคงติดตรึงอยู่ในสมอง ลางสังหรณ์เริ่มร้องเตือนเขามากขึ้นทุกขณะ แต่คงไม่มีอะไรหรอก เขาคงเป็นห่วงมัลลิกามากไปเอง
“โอเค ถ
