หนึ่งอาทิตย์ต่อมามัลลิกาก็ได้กลับมาเหยียบคฤหาสน์หลังงามของคิลเลียนอีกครั้ง ด้วยการช่วยเหลือของชาริลล์และดีแลน
‘ถ้าเธอไม่รังเกียจ ไปทำงานที่บ้านของเจ้าคิลล์สิ ไปดูแลมัน แม้ว่าจะแค่ห่างๆ ก็ได้’
นี่คือข้อเสนอของชาริลล์ในวันนั้น
‘แต่... ดิฉันเกรงว่า...’
‘ฉันรู้ว่าเธอจะพูดอะไร แต่เธอก็เห็นไม่ใช่หรือว่าเจ้าคิลล์มันไม่มีทีท่าว่าจะจำเธอได้เลย ที่ฉันเสนองานนี้ให้ทำก็เพราะว่าฉันสงสารเธอ ฉันรู้ว่าเธอรักเจ้าคิลล์มาก จึงอยากให้เธอได้อยู่ใกล้ๆ มัน แม้จะอยู่ในฐานะที่เจ้าคิลล์ไม่มีทางจะมองเห็นก็ตาม’
และหล่อนก็ตัดสินใจทำตามคำแนะนำของชาริลล์ รับข้อเสนอของเขา ยอมแฝงตัวมาทำงานที่นี่... อาณาจักรของคิลเลียน คาร์ตัน และท่ามกลางคนใช้กว่าครึ่งร้อยชีวิต ไม่มีทางที่เขาจะได้เห็นหล่อน มีแต่หล่อนเท่านั้นที่แอบมองเขาจากที่ไกลๆ ในทุกๆ วัน
หล่อนมีความสุข... มีความสุขเหลือเกิน...
“ไม่น่าเชื่อเลยว่าคุณจะคือคุณมะลิจร
