“มะลิจะย้ายไปลุยเซียนาจริงๆ เหรอ”
แดเนียลเพื่อนร่วมงานที่พยายามตามจีบหล่อนมาตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกันในภัตตาคารเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแสนเสียดาย ขณะที่ทั้งคู่กำลังจะเดินไปยังสวนสาธารณะใกล้ๆ ที่พัก
“จ้ะ ฉันถูกไล่ออกแล้วนี่ เลยไม่มีทางเลือก”
“แต่พี่ก็ไม่อยากให้มะลิไปไกลถึงลุยเซียนา อยากให้ทำงานที่นิวยอร์กนี่ ใกล้ๆ พี่ไง”
เมื่อมือบางถูกกระตุกเอาไว้ มัลลิกาจึงต้องหยุดเดิน หล่อนมองผู้ชายตรงหน้าที่กุมมือของหล่อนด้วยสายตาลำบากใจ
“พี่แดเนียล มะลิรับรักพี่ไม่ได้จริงๆ มะลิมีคนที่มะลิรักอยู่แล้ว”
“ใช่ พี่รู้... แต่ผู้ชายคนนั้นก็ไม่เห็นมาดูดำดูดีมะลินี่ ให้โอกาสพี่ไม่ได้เหรอ เอาอย่างนี้พี่จะย้ายตามมะลิไปทำงานที่ลุยเซียนาด้วย”
มัลลิกาที่ลำบากใจอยู่แล้วยิ่งลำบากใจมากขึ้นไปอีก
“ไม่ได้นะพี่แดเนียล”
“ทำไมล่ะ หรือว่าแท้จริงแล้วมะลิจะย้ายกลับไปหาผู้ชายคนนั้น”
คนถูกถามยืนอึ้ง พูดไม่ออก
“นั่นไง พี่นึกแล
