ประตูห้องถูกเปิดให้กว้างออก มัลลิกาก้าวเข้าไปภายในห้องนอนของคิลเลียนด้วยความหวาดหวั่น ดวงตากลมโตสีดำขลับราวกับปีกของอีกากวาดมองไปรอบๆ ห้องกว้างด้วยความคุ้นเคย และความทรงจำในอดีตก็ไหลบ่าเข้ามาท่วมท้นหัวใจอีกครั้ง ภาพความทรงจำที่มีทั้งแสนสุขและแสนเศร้า หยาดน้ำตาค่อยๆ หลั่งรินออกมาอาบแก้ม ดวงตาจับจ้องไปที่เตียงกว้างที่หล่อนเคยอยู่บนนั้น กับเขา... เคยอยู่ในอ้อมแขนอบอุ่นของเขาตลอดทั้งคืน
ต่อจากนี้ไปไม่มีอีกแล้ว มีแต่ความทรงจำเท่านั้นที่ยังทำร้ายหล่อนอยู่อย่างเลือดเย็น ความทรงจำที่ไม่สามารถลบล้างมันออกไปได้ แม้ว่าจะใช้เวลาทั้งชีวิตก็ตาม
มือเล็กยกขึ้นป้ายน้ำตา ขณะเดินตรงไปหยุดที่หน้าเตียงกว้าง อดไม่ได้ที่จะสัมผัสกับมันแผ่วเบา หัวใจของหล่อนยังคงโหยหาสัมผัสรักของคิลเลียนตลอดเวลา ยิ่งอยู่ใกล้ก็ยิ่งแสนทรมาน นี่หล่อนคิดถูกแล้วหรือที่ยอมกลับมาอยู่ใกล้เขาอีกครั้ง ยอมกลับมาทุกข์ใจอีกครั้ง ที่นี่
“คุณ
