“มะ ไม่... ไม่จริง...”
กลีบปากอิ่มสวยเผยอค้าง พยายามบอกตัวเองว่าหูฝาดไปแน่ๆ หล่อนต้องหูฝาดไป แม้จะได้ยินเขาย้ำชัดๆ ถึงสองครั้งก็ตาม ไม่มีทางที่เขาจะจำหล่อนได้ ศีรษะทุยสวยที่ปกคลุมด้วยเส้นผมสีดำขลับยาวถึงกลางแผ่นหลังส่ายไปมาน้อยๆ ความทรมานอัดแน่นอยู่ภายในอก หล่อนค่อยๆ ช้อนนัยน์ตากลมโตสีเดียวกับเส้นผมขึ้นจับจ้องเขา มองเขาและเอ่ยปฏิเสธด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าจนน่าเวทนา
“ไม่... ฉันไม่ใช่คนที่คุณ... พูดถึง...”
“ไม่ใช่หรือ...”
เขาทวนคำเสียงกระด้าง รอยยิ้มหยันเยาะผุดเกลื่อนใบหน้าหล่อเหลา ใบหน้าคมสันที่หล่อนเคยยกมือขึ้นลูบไล้ยามที่เขาขับเคลื่อนกายอยู่เหนือร่างของหล่อน ใบหน้าที่หล่อนหลงใหล และไม่เคยลืมไปจากความทรงจำได้เลย
“ค่ะ ฉัน... ฉันไม่ใช่ผู้หญิงที่คุณเรียก ฉัน... ชื่อ...”
ก้อนสะอื้นทำให้หล่อนจำต้องหยุดพูด
“เธอจะบอกว่าเธอชื่อมอลลี่...”
เขาต่อให้ด้วยน้ำเสียงเหยียดหยาม
“ใช่ค่ะ ฉันชื่อมอล
