“ตอนนี้จำผมได้บ้างหรือยังครับ” ลีอาร์เอ่ยถามคนสวยที่ยังยืนนิ่งอยู่ที่เดิม
“หือ ไอ้คนฉวยโอกาสเลวที่สุด” ทันทีที่ได้สติน้ำฝนก็ด่าเขาทันทีนิ้วชี้เรียวยาวชี้หน้าเขาอย่างเอาเรื่อง
“ก็คุณไม่จำผม คุณต้องจำผมเหมือนที่ผมจำคุณได้ไม่เคยลืมสิครับ”
“ไม่!!ออกไปจากห้องฉันเดี๋ยวนี้” น้ำฝนไม่อยากทนฟังเขาพร่ามอะไรทั้งนั้นเธอไล่ให้เขาออกไปให้พ้น ๆ หน้า ลีอาร์ทำหูทวนลมแกล้งไม่ได้ยินที่เธอไล่เขา ๆ ดึงเก้าอี้ก่อนจะทิ้งสะโพกลงนั่งราวกับสนิทกับเจ้าของห้อง
”นี่คุณ ไม่ได้ยินที่ฉันบอกเหรอคะออกไปจากห้องฉันเดี๋ยวนี้“ น้ำฝนหัวเสียมากหลังจากเห็นเขานั่งไขว่ห้างอยู่ตรงหน้า `ผู้ชายอะไรหน้ามึนที่สุด` เธอได้แต่คิดด่าทอเขาในใจ
”คุณจะให้ผมกลับได้ไงครับกี่วันแล้วที่คุณปิดมือถือ“
”แล้วมันเกี่ยวอะไรกับคุณมิทราบ“
”เกี่ยวสิครับ เกี่ยวแน่นอนคุณทำให้ผมร้อนใจจนนอนไม่หลับ“ จริงอย่างที่เขาบอกกับเธอไปหลายวันมานี้เขาติดต่อเธ
