25
- หนี...? –
คนถูกเรียกเหมือนจะรู้ตัว เขาหันซ้ายหันขวาไปมาเพื่อหาคนที่เรียกชื่อเขาอย่างฉัน ดวงตาเขาภายในเสี้ยววิมีรอยยิ้ม แต่จู่ ๆ ก็กลับไปบึ้งตึงแล้วเดินหนีฉันเฉยเลย ทำเอาฉันงงเป็นไก่ตาแตก ‘เขาเป็นอะไรไป’
“เวย์…… รอพี่ก่อน!!!!!!!!!!!!!!” ฉันวิ่งสวนกับผู้คนที่วิ่งออกกำลังกายมากมาย แต่ดูเหมือนยิ่งฉันวิ่งตาม เขาก็ยิ่งวิ่งออกไปจนฉันก้าวไม่ทัน
เห็นแบบนั้นฉันยิ่งตกใจใส่เกียร์หมาเต็มสปีทช่วงขาของฉันมันจะตามเขาทันได้ยังไงแต่ยิ่งเขาหนีแบบนี้ฉันก็ยิ่งอยากตามเขาให้ได้
“ว๊าย!!!” เป็นเพราะฉันที่รีบวิ่งเกินไป บวกกับกางเกงที่ไม่เหมาะกับการวิ่งมากนักทำให้ฉันเสียหลักล้มลงอย่างจัง
“ฮือ...ฮึก...เจ็บเป็นบ้าเลย” ความเจ็บนั้น บวกกับที่เวย์คนที่ฉันคิดถึงแทบบ้าวิ่งหนีโดยไม่รู้สาเหตุ ทำให้ฉันร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายใคร
ฉันก้มหน้าร้องไห้ อายก็อาย แต่จะหยุดร้องก็ไม่ได้ โคตรเสียใจเลย
ฉันสัมผัสได้ว่ามีคนเด
