ทุกคนใช้ชีวิตในไร่กระทั่งถึงวันปีใหม่ เมื่อคืนเคานต์ดาวน์กันจนดึก เช้านี้ไข่หวานจึงงัวเงียตื่นหลังสามีหลายชั่วโมง แถมยังเทนัดไปชมวัดในเมืองซึ่งต้องนั่งรถลงเข้าหลายกิโล สามีหนุ่มจึงทำหน้าที่ดูแลลูกทั้งสาม ทิ้งเธอให้หลับพักผ่อนในบ้านพัก
ร่างผอมเพรียวจับราวบันไดลงมาจากชั้นสองของบ้านพักหลังเล็กซึ่งห่างจากหลังใหญ่ไม่ไกล ก่อนจะขมวดคิ้วเมื่อเห็นลูกชายคนรองยืนเท้าเอวมองไปทางสวนส้มจากหน้าบ้าน
“อากิระ กลับมาจากวัดแล้วเหรอ?”
“ผมไม่ได้ไปด้วย”
“อ้าว...” ความแปลกใจที่ลูกไปตามพี่น้องตนเองออกไปเที่ยวมีน้อยกว่าท่าทีลุกลี้ลุกลน “แล้วยืนทำอะไรตรงนั้น แดดร้อน”
“ไม่ชอบยัยนั่น”
“ยัยไหน?” คนเป็นแม่ลืมเรื่องเมื่อวันแรกที่ลูกชายเข้าบ้านไปแล้วว่าก่อเรื่องอะไรไว้บ้าง
“ยัยถุง...ยัยจิงจิง มาบ้านเราทุกวันเลย ไม่รู้ขโมยอะไรกลับบ้านหรือเปล่า”
“ก็แม่เขาทำงานที่ไร่ของเรา”
“ลูกไม่ได้ทำนี่”
ไข่หวานไม่อยากจะเชื่อว่า
