YAKUZA 5 | จิ้งจอกนอนในปากยักษ์

พรึ่บ! “อ๊ะ! อื้อ...” มาเฟียสาวร้องเสียงหลงหลังจากถูกฉุดแขนเข้าปะทะกายแกร่ง มืออีกข้างของเรย์กดท้ายทอยเล็กให้รับจูบตนเองจนหน้าอกนุ่มหยุ่นเบียดกับหน้าขาแข็งแรงบนเก้าอี้สูง ริมฝีปากถูกยากูซ่าหนุ่มรุกล้ำอย่างไร้ซึ่งความเป็นสุภาพบุรุษ ทว่าอาการตกใจเกิดขึ้นเพียงชั่วครู่ ก่อนที่ร่างน้อยจะบิดข้อมือตนเองจนหลุด แล้วยกโอบรอบลำคอหนาจนได้กลิ่นน้ำหอมหวานยั่วยวนหัวใจ เธอกับเขาจูบกันอยู่ในท่านั้น เรียวลิ้นทั้งคู่แลกเปลี่ยนความเฉอะแฉะในโพรงปากอย่างไม่มีใครยอมใคร เธอดูดลิ้นเขาเสียงดังไม่ต่างจากตอนที่ถูกเขาดูดริมฝีปากล่างสีแดงจนลิปสติกเลอะขอบปากทั้งคู่ จิวบนริมฝีปากหนาไม่ได้ทำให้เกิดอุปสรรคในการแลกจูบครั้งนี้ มันกลับสร้างสัมผัสหวามไหวแสนประหลาด จนมาเฟียสาวต้องสอดลิ้นเข้าไปในห่วงของเขาเล่นด้วยความชอบใจหลายครั้ง ไม่ได้สวยแต่รูป เพราะจูบก็หวาน “ขึ้นห้อง” “ค่ะ ขึ้นห้อง” ดวงตาของเธอเป็นประกายวาววับหลังจากจูบกับเขา จงใจใช้ปากที่เพิ่งถูกจูบเลียริมฝีปากตนเองเบาๆ ราวกับเพิ่งได้กินของอร่อย “ขอซองเอกสารก่อนได้ไหมคะ กว่าฉันจะลงจากห้องคุณคงเช้า ลูกน้องของฉันจะได้เอามันไปจัดการก่อน” “เอาไป” ทันทีที่ได้ยินยัยตัวแสบก็แทบกระโจนเข้าใส่ซองเอกสารทันที เธอเหมือนหมาที่เจอเนื้อชิ้นโต ตาลุกวาวที่เผยออกมาทำให้เขาขบขัน ไข่หวานถือซองเอกสารเดินไปยังหน้าห้อง ทันทีที่ประตูบานเลื่อนเปิดออก ลูกน้องของเธอและเขาที่นั่งรออยู่ชั้นล่างก็ปรี่เขามาหา ก่อนที่จะชะงักทำหน้าไม่ถูก หลังจากเห็นร่องรอยลิปสติกบนริมฝีปากเจ้านายตนเองกับผู้นำยากูซ่า “เอาเอกสารไปจัดการ” เธอสั่งลูกน้องแฝดของตนเองด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เรย์ที่อยากทดสอบความอดทนของลูกน้องมาเฟีย จึงแกล้งสวมกอดเอวบางจากด้านหลัง ซึ่งพวกนั้นก็แทบพุ่งเข้าใส่เขาทันที หากแต่หยุดฝีเท้าเอาไว้ได้ทัน เพราะถูกดวงตาคมของผู้เป็นนายหญิงจ้องเขม็ง “แล้วคืนนี้นายหญิง...” “ฉันจะค้างที่นี่...เราจะใช้ห้องที่นี่ใช่ไหมคะ?” ประโยคหลังเธอหันมาถามเขาเพื่อความแน่ใจ “ใช่ ห้องชั้นห้าติดบันไดหนีไฟที่สามารถออกประตูหลังได้” พูดชี้โพรงให้กระรอกสาวจบก็ก้มจูบไหล่มนต่อหน้าลูกน้องของเธออีกหนึ่งแมตช์ ตามด้วยการคลอเคลียซอกคอหอมกรุ่นจนเกิดรอยแดงเล็กน้อย พร้อมกับส่งสายตายั่วโมโหสองแฝดจนพวกมันแทบกระโจนใส่อีกครั้ง คนเป็นนายหญิงจึงรีบกล่าวตัดบท ก่อนที่แผนเอาตัวเข้าแลกของตนเองจะพังไม่เป็นท่าเพราะความใจร้อนของลูกน้องตนเอง “จัดการตามนั้นแหละ อย่าพลาดนะ” ไข่หวานเอ่ยสำทับลูกน้องตนเองอีกครั้งอย่างมีนัย ก่อนจะเลื่อนปิดประตูดัง ‘ปึง!’ หันมายกมือดันอกแกร่งออกห่าง “ทำไม?” ยากูซ่าหนุ่มตีหน้าซื่อถาม ทำตัวซื่อบื้อคล้ายกำลังโมโหเมื่อถูกขัดใจ “ฉันไม่ชอบกลิ่นปลา ขึ้นห้องกันเถอะค่ะ” เธอเปลี่ยนท่าทีมาคล้องแขนเขาพร้อมกับเอาหน้าอกมาเบียด เจ้าของร่างกำยำจึงช้อนเธอขึ้นในท่าเจ้าหญิง เดินทะลุไปยังห้องข้างๆ ที่ประตูเชื่อมกันเพื่อเดินไปขึ้นลิฟต์ “ที่นี่ทุกห้องมีประตูเชื่อมกันหมดเลยเหรอคะ?” คนที่อยู่ในอ้อมแขนยังคงเจื้อยแจ้วถาม ไม่สะทกสะท้านกับภัยอันใกล้ “ใช่ ถึงห้องแล้ว” เขาผลักประตูห้องนอนส่วนตัว อุ้มร่างน้อยเข้าไปด้านในอย่างไม่ลังเล พรึ่บ! ไม่กี่วินาทีหลังจากนั้น ร่างนุ่มนิ่มจึงถูกโยนลงบนเตียงอย่างแรงจนกระเด้งกระดอน เรย์ใช้มือปลดแขนเสื้อตนเองลงจนเผยให้เห็นกล้ามเนื้อหน้าอกรับกับหน้าท้องสุดเซ็กซี มาเฟียสาวต่างถิ่นมองร่างกายกำยำเต็มไปด้วยรอยสักตนเองอย่างตกตะลึง รอยสักรูปซามูไรหน้ายักษ์กลางอก กับฝูงปลาคาร์ปแหวกว่ายในกลุ่มเมฆบนแขนข้างขวาไม่ได้ปิดบังความสมบูรณ์แบบของมัดกล้ามเนื้อแขนแม้แต่น้อย กว่าจะรวบรวมสติได้ เขาก็กดเข่าก้าวขึ้นเตียงตามมา ไข่หวานจึงต้องเปลี่ยนท่ามานอนตะแคงอวดสะโพกผายพร้อมยิ้มหวานยั่วยวน เจ้าของห้องหนุ่มเข้าจู่โจมเธอด้วยการประกบริมฝีปากเข้าหากันอีกครั้ง มิหนำซ้ำยังใช้มือข้างเดียวกดสองแขนเล็กแนบกับเตียงแทนการกักขัง มันเป็นท่าเดียวกันกับที่เธอสร้างจินตนาการไว้ในหัวเขาเมื่อครู่ และถึงเวลาเอาคืน!! เรย์มันเขี้ยวกับพิษสงเหลือร้ายจนเผลอกัดเม้มเข้ากับลำคอระหง ซึ่งเจ้าตัวเอียงคออำนวยความสะดวกให้เป็นอย่างดี “อ๊ะ! จะ เจ็บค่ะ” คนถ่วงเวลาด้วยร่างกายตนเองถึงกับร้องครางบอกอีกฝ่าย หลังจากถูกรุกล้ำอย่างไร้ซึ่งความปรานี ไข่หวานกัดริมฝีปากตนเองแน่น เหงื่อเม็ดเล็กเริ่มผุดขึ้นบนใบหน้าสวย หลังจากรับรู้ความผิดปกติบางอย่าง เขาควรจะหลับได้แล้ว!! “อดทน” เขากัดฟันบอกเธอด้วยน้ำเสียงอดกลั้นเช่นกัน สองนิ้วสากจัดการดึงเดรสเกาะอกสีเบอร์กันดีของเธอลงไม่ทันได้ตั้งตัว แคว่ก! ไข่หวานได้ยินเสียงชุดออกศึกตนเองขาดก็รีบยกเท้าถีบกลางเป้าแกร่ง ทว่ากลับถูกเข่าของเจ้าของห้องหนุ่มกดขาทั้งสองข้างเอาไว้จนไม่อาจขยับเขยื้อนได้ “ชะ ชุดฉัน” มันแพง! หากไม่ได้กำลังอดใจรอให้ถึงเวลาสำคัญ มาเฟียสาวคงใช้มือจิกทึ้ง ถลกหนังหัวคนบนร่างด้วยความโกรธแทบกระอักเลือด “เดี๋ยวซื้อให้ใหม่” เขาบอกปัดโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้ามองเธอด้วยซ้ำ ก็แหงสิ ตอนนี้สองตาคมกำลังจ้องนมเธออยู่ นมที่ไม่มีอะไรมาปกปิด ไข่หวานเห็นอีกฝ่ายแลบลิ้นเลียริมฝีปากล่างตนเองคล้ายกับคนกำลังกระหาย ก่อนจะอ้าปากดูดเม้มยอดอกของเธออย่างตะกละตะกลามจนเสียวแปล๊บไปทั้งร่าง สารเลว! ทำไมไอ้บ้านี่ยังไม่หลับอีก ทั้งที่ไข่หวานตอนนี้เริ่มมึนงงกับแอลกอฮอล์ที่ดื่มไปแล้ว หรือไอ้พวกแฝดมันใส่ยาน้อยเกินไป!! แหงสิ... ไอ้บ้านี่ตัวอย่างกับยักษ์ ยานอนหลับแค่นั้นคงล้มเขาไม่ได้ง่ายๆ สมกับเป็นนามสกุลโอนิซึกะจริงๆ “ฉะ ฉันขอเวลานอก” “ไม่” “ปะ ปวดฉี่ จะราดแล้ว T.T” “ราดเลย คืนนี้เตียงมันต้องเปียกอยู่แล้ว” พูดจบก็เปลี่ยนมาดูดอีกข้างอย่างเอาแต่ใจ “คุณนมใหญ่มาก” “อื๊อ!” ไหล่เล็กห่อเกร็ง เมื่อถูกมือสากบีบขย้ำอย่างไร้ความปรานีจนแดงเป็นริ้ว “คราวหน้าผมเอาจริงแน่” เขาสลับมาดูดยอดอกสีหวานอีกข้างของเธอซ้ำๆ กัดเม้มราวกับไม่อยากทิ้งมันไปไหน ให้ตาย... ไข่หวานขาดทุน!! นี่เท่ากับว่าเธอเสียตัวให้เขาไปแล้วครึ่งหนึ่งหรือเปล่า “ฮึก! อ๊ะ อื๊อ~ ระ เรย์ซัง...” มือเล็กที่เพิ่งถูกปล่อยเป็นอิสระจิกไหล่หนาแน่น เมื่อถูกเขาปรนเปรอหน้าอกของเธอจนร้อนวูบ อาการต่อต้านทางกายเริ่มลดระดับลง เปลี่ยนเป็นการวางมือลงบนแผ่นหลังกว้างหลวมๆ สมองเธอตื้อเพราะอาการง่วงจากฤทธิ์ยาในเหล้า ในขณะเดียวกันร่างกายก็ปั่นป่วนจากสัมผัสและกลิ่นกายหอมของยากูซ่าหนุ่ม กระทั่งเขาผละออกแล้วล้มตัวนอนหงาย ไข่หวานจึงได้เห็นเหงื่อจำนวนมากผุดขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา ที่แท้ก็กำลังต่อต้านฤทธิ์ยา นึกว่าจะแน่... “คุณเป็นอะไรคะ...” เธอขยับเข้าไปนอนซบอกออดอ้อน ยกยิ้มกริ่มเมื่ออีกฝ่ายเริ่มปิดเปลือกตาลงทีละนิด “คุณหลับแบบนี้ ฉันค้างนะคะ” “...” “เรย์ซัง...” “...” “หลับเหรอคะ?” เธอถามเขาซ้ำหลายรอบให้มั่นใจ เริ่มใช้กรงเล็บไล้บนกรอบหน้าหล่อ ลมหายใจสม่ำเสมอเป็นหลักฐานว่าเขาหลับไปแล้ว คนตัวเล็กจึงรีบผุดลุกขึ้นนั่งพับเพียบบนเตียง อย่างแรกที่ไข่หวานรีบทำคือดึงเกาะอกตนเองขึ้นแล้วหาจุดที่มันขาด ก่อนจะสบถออกมาด้วยความหงุดหงิด เมื่อมันขาดตั้งแต่ช่วงอกยาวจนถึงสะโพก เพียะ!! ฝ่ามือเล็กตบเข้าที่ใบหน้าคนหลับเต็มแรงโทษฐานทำชุดเธอขาด เดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าเห็นยูกาตะสีเขียวสาหร่ายของอีกฝ่ายแขวนไว้ จึงรีบเอามันมาห่มกายตนเอง ก่อนออกจากห้องยังไม่ลืมล็อกประตูไม่ให้ลูกน้องเขาเข้าไปเจอลูกพี่ตัวเองนอนหลับหมดสภาพ จากนั้นจึงวิ่งลงตามทางบันไดหนีไฟออกหลังร้านและเห็นรถญี่ปุ่นที่ถูกเช่ามาจอดรออยู่ ก๊อกๆ เธอเคาะกระจกรถส่งสัญญาณให้ลูกน้องตนเองเปิดประตู รีบสอดตัวเข้าไปนั่งเบาะหลังพร้อมสั่งออกรถก่อนที่ใครจะมาเห็น “ช้าไปเกือบสิบนาทีนะครับนายหญิง” “พวกแกนั่นแหละที่ใส่ยานอนหลับน้อยไป กว่าไอ้ยักษ์นั่นจะหลับ...ช่างเหอะ ไม่อยากเล่า” “เล่า! / เล่าครับ” “ไม่เล่า! ขับรถไปสนามบินก่อนฉันจะหลับ” หากพรุ่งนี้เขาตื่นแล้วรู้ตัว เธอคงถูกโอนิซึกะตามล่า ทางที่ดีขอกลับไปตั้งหลักที่ไทยก่อนแล้วกัน “นายหญิงดื่ม?” “แหงสิยะ! ฉันไม่ดื่มแล้วมันเอะใจขึ้นมา เราจะโดนจับปาดคอทิ้งกันหมด” พูดจบปากอวบอิ่มก็ปิดปากหาวพลางสะบัดหน้าไล่อาการง่วง “เอาสัญญามาเช็ก พวกแกเช็กกันหรือยัง?” “ยังครับ” วิคเตอร์ยื่นซองซึ่งยังถูกปิดผนึกส่งให้ผู้เป็นนาย มาเฟียสาวรีบแกะมันมาชื่นชมผลงานก่อนจะหน้าถอดสี เมื่อช่องเซ็นชื่อจากโอนิซึกะ เรย์...มันว่างเปล่า เป็นไปได้ไง! เธอเห็นกับตาว่าเขาเซ็น “เกิดอะไรขึ้นครับ” พรึ่บ! ไข่หวานโยนเอกสารให้วิคเตอร์ดูด้วยความหงุดหงิด มือเรียวยกขึ้นฟาดเบาะที่ตนเองนั่งระบายอารมณ์จนลูกน้องแฝดรีบมองเอกสาร “เวร...” “เออ เวร! ไอ้เวร!” มาเฟียสาวตะโกนด่าไอ้คนดูดนมเธอจนหลับอยู่ที่บาร์ลั่นรถ ขาดทุน!! เสียทั้งเหล้า เสียทั้งนม แต่ไม่ได้อะไรเลย!! คนตัวเล็กผ่อนปรนลมหายใจและเริ่มคิดหนัก ตอนนี้เธอสร้างเรื่องเอาไว้ที่ญี่ปุ่น คงกลับมาไม่ได้อีกสักพัก แล้วถ้าเรย์ซังมันเอาเรื่องนี้ไปฟ้องพ่อเธอ... มาเฟียสาวยกมือขึ้นกุมขมับ ความเครียดจนทำให้ความดันสูงช่วยให้ตาสว่างได้อีกพักใหญ่ “แล้วเอายังไงดีครับ” “กลับไทยก่อน ค่อยว่ากันใหม่”