ไม่เอาอะไรที่ไม่อยากให้

คิรินทร์กลับขึ้นห้องได้ไม่นาน ศิวัชก็โทรหาเขา “เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันกลับออกไปเลยนะ” ดร.หนุ่มบอก “เดี๋ยวด็อก ฉันมีอะไรจะบอกแก ออกมาคุยกันหน่อยได้ไหม” ศิวัชเหลือบตามองอรุณีมาลาที่หลับไปแล้ว เขาจึงตกลงออกไปพบเจ้าของฟาร์ม “มีอะไร” ผู้มาเยือนถาม “เมื่อวาน ฉันโทรคุยกับผู้กองเขาบอกว่าพิณไปเยี่ยมไอ้แทนไท” คิรินทร์เล่า “แล้ว...” ศิวัชถามต่อ “มันขู่พิณว่าจะออกมาแก้แค้น นายก็ระวังน้องออแล้วกัน ถ้าพวกมันแค้น น่าจะแค้นทั้งคู่” คิรินทร์พูดเสียงเรียบ “อืมม เดี๋ยวฉันหาวิธีดูแลออเอง อาจจะต้องให้มีพวกอะไรติดตามตัวหรือให้ส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือได้” ศิวัชครุ่นคิด “ช่วงที่พิณอยู่ที่นี่ ฉันจะดูแลให้เอง” นายหัวหนุ่มบอก ไม่มีทีท่าอะไรที่มีพิรุธ “ไม่รู้ว่าพรุ่งนี้พิณจะไประนองกับพวกฉันด้วยไหมนะ ไม่เห็นออบอกว่าพิณจะไม่ไป เดี๋ยวพรุ่งนี้ว่ากันอีกที” ศิวัชลุกขึ้นยืน เขาง่วงเต็มทีพรุ่งนี้ต้องขับรถอีกไกลด้วย ################## เช้าวันรุ่งขึ้น อรุณประภารับโทรศัพท์จากอิงควัตแต่เช้าว่าจะมีสถาปนิกกับฝ่ายกฎหมายเข้าไปที่ภูริดารีสอร์ท “ได้ค่ะพี่อิง เดี๋ยวพิณอยู่คุยเอง” เธอรับปากพอดีกับที่อรุณีมาลาเคาะประตูเรียก หญิงสาวเปิดรับให้น้องสาวเข้ามา “ยังไม่แต่งตัวเหรอพิณ เอาไงไปด้วยกันไหม” น้องสาวถาม “ไปไม่ได้ พี่อิงโทรมา” เธอบอกว่าต้องอยู่คุยงาน “งั้นให้อออยู่ด้วยดีกว่า” “ไม่เป็นไรหรอก ไม่น่ามีอะไรมาก ออไปเถอะ แต่ขอให้คุณวัชไปส่งเราที่โรงแรมกับหารถเช่าสักคันก็พอ” “เอางั้นเหรอ พิณไม่อยู่ที่นี่ล่ะรถพี่คินก็น่าจะขอยืมใช้ได้” อรุณีมาลาออกความเห็น “ไม่ดีกว่า เกรงใจเขา” อรุณประภาพูดสั้นๆ อยู่นานกว่านี้เห็นทีเธอไม่รอดแน่ เธอคิดในใจ เมื่อเก็บของกันหมดแล้วและไปลาเจ้าของบ้าน “จะไปกันเลยเหรอด็อก” คิรินทร์ถาม มองไปที่อรุณประภา เธอไม่ได้มองเขาเลย “อือต้องไปส่งคุณพิณก่อนที่ภูริดา คุณพิณจะไปหารถเช่าไว้ใช้สักคันด้วย” ศิวัชตอบ ลอบมองสีหน้าของคิรินทร์ซึ่งฝ่ายนั้นทำหน้าไม่เข้าใจทันที “น้องพิณไม่ไปบ้านไอ้ด็อกมันเหรอครับ” หญิงสาวที่ถูกถามพยักหน้า “ค่ะ พอดีว่าต้องรอคุยกับคุณคมกริช เลยว่าจะไปพักที่ภูริดากับหารถไว้ใช้สักคันค่ะ” เธอพูดไม่สบตาเขา “คุยกับไอ้กริชก็รอที่นี่ได้นี่ครับ มันก็มาที่นี่บ่อย เรื่องรถที่นี่ก็มีหลายคันน้องพิณจะเช่าทำไม” คิรินทร์พูด เขารู้สึกโกรธขึ้นมาที่เธอผิดสัญญา “ไม่เป็นไรดีกว่าค่ะ รบกวนคุณหลายวันแล้วไปพักที่ภูริดาน่าจะดีกว่า จะได้ดูรายละเอียดงานถนัดๆ” เธอปฎิเสธทำให้คิรินทร์ไม่พูดอะไรอีก ศิวัชจึงต้องจัดการตามที่พี่สาวฝาแฝดของอรุณีมาลาต้องการ หญิงสาวแจ้งความประสงค์กับทิพย์ธาราขอห้องพักที่ภูริดารีสอร์ทและได้รับการตอบรับทันที เธอได้เข้าห้องพักก่อนเที่ยงของวันนั้น อรุณประภาทิ้งตัวลงนอนกับที่นอนอย่างโล่งอกที่ออกจากฟาร์มของคิรินทร์มาได้ แต่ความสบายใจอยู่กับเธอได้ไม่นาน โทรศัพท์ของเธอมีข้อความถูกส่งมา “เย็นนี้พี่จะไปกินข้าวด้วย ถ้าพิณไม่ลงมารอที่ล็อบบี้พี่จะขึ้นไปรับบนห้อง” พี่คิน เย็นนั้นเธอชั่งใจอยู่นานว่าจะลงไปดีไหม สิบแปดนาฬิกาตรงเวลาเป๊ะ มีข้อความจากคิรินทร์ถูกส่งเข้ามาอีกว่า 'พี่มาถึงแล้ว รออยู่ข้างล่างครับ' เธอไม่เปิดอ่านข้อความ ไม่เกิน 2 นาทีมีข้อความใหม่เข้ามา 'ถึงน้องพิณจะไม่เปิดอ่าน พี่ก็รู้ว่าน้องพิณรู้ว่าพี่มาแล้ว อีกสามนาทีถ้าพิณไม่ลงมาพี่จะขึ้นไปรับหน้าห้อง' อรุณประภาอยากจะร้องกรี๊ด แต่เธอทำไม่ได้นอกจากรีบลงไปข้างล่างก่อนที่เขาจะบ้าขึ้นมาจริงๆ อีกสามนาทีหญิงสาวลงไปยืนหอบข้างล่าง มองเขาเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อแต่คิรินทร์ยิ้มให้เหมือนไม่รู้สึกอะไร “ตรงเวลาเป๊ะเลยครับ น้องพิณวิ่งลงมาน่าจะหิวแล้ว เราไปทานอะไรกันดีวันนี้” “ไปไหนไม่ได้ค่ะ พิณมีนัดพี่กริชเขากำลังมา” เธอรีบบอก “พี่รู้ พี่บอกไอ้กริชไว้ว่าให้ตามไปที่ร้านอาหาร” เขาพูดหน้าตาเฉย ทำให้หญิงสาวยิ่งโมโห “พี่คินจะมาถือวิสาสะยุ่งเรื่องของพิณมากไปรึเปล่าคะ” เธอถามอย่างหมดความอดทน “พี่มีสิทธิ์จะทำอะไรก็ได้ที่เห็นว่าสมควร เพราะตอนนี้น้องพิณอยู่ในความดูแลของพี่” คิรินทร์เปลี่ยนท่าทีเป็นจริงจังขึ้นมาฉับพลัน เขาพูดต่อว่า “ก่อนพิณจะมาที่นี่ได้ไปเยี่ยมไอ้แทนไทมาไม่ใช่เหรอ” “แล้วมันเกี่ยวอะไรคะ” “มันกำลังให้นายมันวิ่งเต้นประกันตัวให้ คุณอิงควัตฝากให้พี่ดูแลพิณ ดังนั้นพิณควรจะทำตัวว่านอนสอนง่ายให้พี่ดูแลนะครับ” “ถ้ามันต้องทำให้ใครลำบากขนาดนั้น พิณกลับกรุงเทพฯ ก็ได้ค่ะ” เธอเหลืออดมากแล้ว “พี่เพิ่งรู้ว่าพิณเป็นคนหนีปัญหาจนทิ้งงานได้” เขาย้อนมาจนเธอสะอึก คิรินทร์ฉวยข้อมือเธอให้ก้าวตาม เขาเปิดประตูรถจับตัวเธอใส่รถก่อนจะไปยังร้านอาหารที่นัดคมกริชไว้ เมื่อไปถึงคมกริชมาถึงแล้ว “สวัสดีครับน้องพิณ” หัวหน้าทีมกฎหมายของฉัตรอรุณทักทายเธออย่างคุ้นเคย “สวัสดีค่ะพี่กริช เอกสารมีปัญหาไหมคะ” เธอมุ่งเข้าเรื่องงานทันที “ไม่มีครับ ดูเหมือนว่าทางนั้นเขาอยากขายมากอยู่แล้ว แต่พี่อยากให้ฝ่ายตรวจสอบตรวจบัญชีดีๆ เหมือนว่าจะมีอะไรหมกเม็ด” คมกริชออกความเห็น ในขณะที่ส่งร่างสัญญาให้อรุณประภาตรวจดู คิรินทร์ไม่เห็นด้วย “ทำไมต้องให้พิณทำอะไรที่สร้างศัตรูแบบนั้น” คมกริชหัวเราะเมื่อได้ยินคำถามจากญาติหนุ่ม “คุณพิณกับคุณออนี่ล่ะ ฝ่ายสร้างศัตรูของฉัตรอรุณ เป็นทีมตรวจสอบที่ละเอียดที่สุด” “อันนี้พี่อิงดูแล้วใช่ไหมคะ คงไม่มีปัญหาอะไร” เธอส่งคืนให้คมกริช ทั้งสองคนนั่งคุยเรื่องงานกันอีกราวครึ่งชม. คมกริชจึงขอตัวกลับ “ไม่ทานอะไรด้วยกันเหรอคะ” อรุณประภาถาม “โอกาสหน้าดีกว่าครับ เดี๋ยวถ้ามีอะไรผมเข้าไปหาน้องพิณที่ฟาร์มมุก เห็นคุณอิงว่าน้องพิณจะอยู่ที่นั่นช่วงนี้ใช่ไหมครับ” “เอ่อ..เดี๋ยวค่ะ” เธอกำลังจะค้านแต่คิรินทร์ตัดบท “ตามนั้นล่ะกริช” เมื่อคมกริชไปแล้ว หญิงสาวหันมาทางคิรินทร์ “พิณไม่ได้บอกว่าจะย้ายกลับไปที่ฟาร์ม” “ใช่ครับพิณไม่ได้บอก แต่พี่กำลังจะบอกว่าพิณต้องกลับไปอยู่ที่ฟาร์ม” เขาพูดด้วยท่าทีสบายๆ ขัดตาเธออย่างยิ่ง “คุณคิรินทร์..” เธอกระชากเสียง “เรียกพี่ดีกว่า เพราะถ้าน้องพิณใช้สรรพนามที่ฟังดูห่างเหิน พี่อาจจะต้องทำอะไรที่ทำให้เราสนิทสนมกันมากกว่านี้” เมื่อเห็นแววตาเธอที่ลุกวาบ ชายหนุ่มยิ้มอย่างพอใจ เขาจะเป็นคนเจาะกำแพงน้ำแข็งของเธอเอง เขาพูดเสียงเบาราวเสียงกระซิบ “ความจริงน้องพิณไม่ควรกลัวการไปอยู่บ้านพี่ เพราะเรื่องเมื่อคืนก็น่าจะพิสูจน์แล้ว ว่าพี่ไม่ได้บังคับ พี่..จะไม่เอาอะไรที่พิณไม่อยากให้”