บทที่ 47
ช่วงสายของวันต่อมา...
คาร์โลสสบถในลำคอด้วยความเดือดดาล เมื่อมาถึงสถานที่ที่นายอนิรุจบอกว่ากัญญิกาอยู่ที่นี่ แต่ก็ไม่พบแม้แต่เงาของเจ้าหล่อน แถมเจ้าของบ้านยังบอกไม่รู้จักกับนายอนิรุจอีกต่างหาก
“ระยำ! คิดว่าฉันจะยอมแพ้หรือไง...”
ชายหนุ่มรีบก้าวขึ้นรถอย่างรวดเร็ว มุ่งหน้าตรงไปยังสนามบินจังหวัดกระบี่ทันที ขณะที่มือใหญ่ก็รีบโทรหาคนสนิทด้วยความรีบร้อน
“ไปดักที่หน้าบ้านของนายอนิรุจ... ถ้านายนั่นออกจากบ้านเมื่อไหร่ ให้รีบขับรถตามไปทันที และให้รายงานฉันตลอดเวลา...”
คาร์โลสกดตัดสายโทรศัพท์ ก่อนจะหย่อนมันลงไปในกระเป๋ากางเกงตามเดิม ในใจร้อนรุ่มเจียนคลั่ง กรามแกร่งขบกันจนเนื้อข้างแก้มกระตุกเป็นริ้วด้วยความเดือดดาล
ให้ตายเถอะ... ตั้งแต่เกิดมาเขายังไม่เคยเสียค่าโง่ให้ใครหน้าไหนมาก่อนเลย... แต่นายอนิรุจทำให้เขาเป็น ระยำ! เขาจะต้องเอาคืนให้สาสม...
“เดี๋ยวพวกเธอต้องชดใช้ทั้งต้นและดอกให้กับฉ
