วันนี้เป็นวันหยุด
แต่คนที่ไม่หยุดคือวีนัส
เธอควรจะออกจากห้องตั้งแต่ชั่วโมงที่แล้วเพื่อไปทำงานที่ร้านกาแฟของพี่ทิศเหนือ แต่ตอนนี้…เธอยังยืนเถียงอยู่กับวิศวะตรงหน้าประตู
“ไม่ให้ไป!” วิศวะพูดเสียงแข็ง ก่อนจะดันเธอกลับเข้ามาในห้อง “กลับเข้าห้องไปวีนัส แล้วก็ทักไปบอกมันด้วยว่า ลาออก”
วีนัสเบิกตากว้าง หงุดหงิดจนเผลอหัวเราะออกมา
“นายจะบ้าหรือไงวิศวะ เราต้องทำงาน เอาเงินไปใช้หนี้นะ!”
“ก็บอกอยู่เนี่ย!” เขาสวนทันควัน “ว่าเดี๋ยวฉันใช้ให้ เธอจะได้ไม่ต้องไปทำงานกับมัน”
“พูดง่ายดีเนอะ” วีนัสเม้มปาก “เงินมันไม่ใช่น้อย ๆ นะ จะมาใช้แทนกันได้ยังไง นายรวยมากหรือไง!”
วิศวะจ้องหน้าเธอนิ่ง ก่อนจะพูดออกมาชัดถ้อยชัดคำ
“เออ รวย” เขาก้าวเข้าไปใกล้อีกนิด เสียงต่ำลงแต่หนักแน่น “เงินที่เธอติดไอเหี้ยนนท์นั่น สำหรับฉันมันก็แค่เศษเงิน”
“แต่เราจะไปทำงาน”
วีนัสยืนกรานเสียงแข็ง ทั้งที่รู้ดีว่าอีกฝ่ายไม่ยอมง่าย ๆ
