วีนัสก้าวเข้าไปใกล้อีกนิด ระยะห่างระหว่างเธอกับพี่เจ้าฟ้าเหลือแค่ลมหายใจเดียว
สายตานิ่งจัดจ้องตรง ไม่หลบ ไม่ถอย น้ำเสียงของเธอลดต่ำลง แต่ทุกคำชัดเจนจนเหมือนตบหน้า
“พี่เลิกทำตัวเป็นนางเอกในสายตาคนอื่นได้ป่ะ”
มุมปากวีนัสยกขึ้นนิดเดียว ไม่ใช่รอยยิ้ม แต่เป็นการเยาะ “เริ่มรำคาญละ”
พี่เจ้าฟ้าชะงักไปเล็กน้อย
วีนัสไม่เปิดโอกาสให้พูดแทรก “ก็พี่เองไม่ใช่เหรอ ที่มั่ว แล้วก็เอากับคนอื่นไปทั่ว”
เธอเอียงคอเล็กน้อย “พี่ทำก่อนแท้ ๆ พอวิศวะมันทำบ้าง จะเป็นอะไรว่ะ”
“พูดเหี้ยอะไรมึง!” พี่เจ้าฟ้าขึ้นเสียงทันที ใบหน้าแดงจัดด้วยความโกรธ
วีนัสไม่สะทกสะท้าน เธอขยับเข้าไปอีกครึ่งก้าว เสียงต่ำลงกว่าเดิม
“พี่รู้อยู่เต็มอกไม่ใช่เหรอ กับพี่ทิศเหนือ…พี่ก็ยังกลับไปเอากันอีก”
คำว่า เอากัน หลุดออกมานิ่ง ๆ แต่แทงแรง
“พี่เหนือเล่าให้ฟังหมดแล้ว” วีนัสสบตาอีกฝ่ายตรง ๆ “ไหนบอกเลิกกันแล้วไง แล้วทำไมยังกลับไปแดกต่ออย
