เอี๊ยด!!
เสียงเบรกดังขึ้นเบา ๆ เมื่อพี่ทิศเหนือชะลอรถจนจอดสนิทหน้าบ้าน
เขาลงจากรถก่อนจะเอื้อมมือมาอุ้มวีนัสลงอย่างระมัดระวัง ถอดหมวกกันน็อกออกจากศีรษะเธอ ลมเย็นยามค่ำพัดผ่าน ทำให้ผมเธอสยายเล็กน้อย
“ขอบคุณพี่เหนือมาก ๆ เลยนะ” วีนัสพูดเร็ว ๆ คล้ายกลัวคำขอบคุณจะไม่พอ
“ไว้พรุ่งนี้หนูชดเชย ทำงานให้ฟรีเลย”
ทิศเหนือขมวดคิ้วนิดเดียว ก่อนจะตอบเสียงเรียบเหมือนเดิม
“พูดมาก เข้าบ้านไปเถอะ ยุงมันกัด”
วีนัสยิ้มบาง ๆ ให้เขา พลางก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว
“งั้นพี่ขี่รถกลับดี ๆ นะ”
ยังไม่ทันที่เขาจะตอบอะไร เธอก็หันหลังแล้ววิ่งเข้าบ้านทันที ประตูปิดลงพร้อมเสียงกลอนดัง แกร๊ก ทิ้งไว้เพียงถนนเงียบ ๆ กับชายหนุ่มที่ยังยืนอยู่ข้างรถ
ทิศเหนือสวมหมวกกันน็อกกลับเข้าที่ เหลือบมองไปทางถนนด้านหลัง ไฟหน้ารถคันหนึ่งยังจอดอยู่ไกล ๆ ในความมืด
วีนัสวิ่งเข้าบ้านไปก็ต้องชะงักเท้าแทบจะทันที
ภาพตรงหน้าทำให้หัวใจเธอหล่นวูบ
