วิศวะผลักประตูรถลงอย่างแรงเล็กน้อย ก่อนจะก้าวออกมาจากรถด้วยสีหน้าเรียบสนิท แต่ดวงตาแข็งจนบรรยากาศรอบตัวเขาเหมือนจะเย็นลงไปทั้งลานจอด
เขาเดินตรงมาหาวีนัสทันที ไม่ถาม ไม่พูด ไม่ลังเล คว้าข้อมือเธอไปแบบที่เธอไม่มีแม้แต่โอกาสตั้งตัว
“วิศวะ จะทำอะไร” วีนัสหลุดพูดเบา ๆ เพราะทั้งตกใจทั้งงง
แต่เขาไม่ตอบ ลากเธอไปที่รถตัวเองอย่างใจเย็นแต่เด็ดขาด เหมือนนี่คือเรื่องปกติที่เขาตั้งใจจะทำตั้งแต่ก่อนออกจากรถแล้ว
เมื่อมาถึงด้านข้างรถ วิศวะเปิดประตูฝั่งข้างคนขับที่ตอนนี้ พี่เจ้าฟ้านั่งอยู่
พี่เจ้าฟ้าชะงักเล็กน้อย หันมามองเขาด้วยความงงและเริ่มไม่พอใจ
“วิศวะ…?”
แต่เสียงตอบของวิศวะกลับนิ่งและหนัก… เป็นน้ำเสียงที่ไม่เคยเอ่ยออกมากับแฟนเลยแม้แต่ครั้งเดียว
“ฟ้า วันนี้ไปนั่งข้างหลังก่อนนะ” เขาพูดพลางดึงวีนัสมาข้างตัว “วีนัสนั่งหลังไม่ได้…เมารถ”
ห้องโดยสารทั้งคันเหมือนเงียบวูบทันที พี่เจ้าฟ้าดวงตาเบิกขึ้นนิ
