“คิดดอกเบี้ย”

หลังจากนั้นวิศวะก็เป็นคนขับ พารถค่อย ๆ เคลื่อนออกจากโรงพยาบาลอย่างนิ่งและระวัง ส่วนวีนัสนั่งเบาะข้างคนขับ เงียบจนผิดปกติ เหมือนเอาแรงกลับคืน เธอเอนศีรษะพิงกระจก มองทิวต้นไม้กับอาคารนอกหน้าต่างผ่านม่านตาหม่น ๆ ของคนเพิ่งหายไข้ ระหว่างทางไม่มีใครพูดอะไร มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศแผ่ว ๆ ในรถ จนกระทั่ง… ครืด… วิศวะหมุนพวงมาลัยเข้าสู่ลานจอดรถของคอนโดตัวเองอย่างคล่องมือ รถจอดสนิทพอดีในช่องจอดประจำของเขา วีนัสกระพริบตาถี่ ๆ เหมือนเพิ่งรู้สึกตัว “นี่… วิศวะ ทำไมมาจอดที่นี่ล่ะ” เธอขมวดคิ้วเล็ก ๆ มองป้ายคอนโดที่คุ้นตา “ไม่ได้จะไปส่งฉันที่หอหรอ?” เขาปลดเข็มขัดนิรภัยออก หันหน้าเข้าหาเธอนิด ๆ เสียงนิ่งมาก แต่ไม่ได้แข็ง เป็นโทนของคน ห่วงจนหงุดหงิด “เธอยังไม่หายดี พักอยู่ห้องฉันนี่แหละ” เขาวางมือลงบนพวงมาลัย เหมือนกำลังข่มอารมณ์ “เกิดเป็นอะไรขึ้นมา…จะได้มีคนคอยดู” วีนัสรีบส่ายหน้า “แต่ฉันหา