“อมให้หน่อย..👅”

วิศวะก้าวเท้าไปยังโซฟาที่อยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว ก่อนจะค่อยๆ วางวีนัสลงให้นั่งบนเบาะนุ่มอย่างทะนุถนอม วิศวะยืดตัวตรงขึ้นช้าๆ ยืนอยู่ตรงหน้าวีนัสที่ยังนั่งตัวเกร็งบนโซฟา สายตาคมจ้องลงมาที่ใบหน้าแดงระเรื่อของเธออย่างไม่กระพริบ เขายกมือขึ้นปาดเหงื่อที่ขมับตัวเองเบาๆ ก่อนจะเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ นิ่ง แต่แฝงรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ไว้ที่มุมปาก “อมให้หน่อย คิดค่าดอกเบี้ย..” วีนัสยังคงนั่งนิ่ง สายตาหวานฉ่ำหลุบต่ำลง ไม่กล้าขยับตัวแม้แต่นิดเดียว หน้าอกเล็กกระเพื่อมขึ้นลงตามลมหายใจที่ถี่รัว วิศวะยกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ความอดทนเริ่มบางลง เขาจึงเอื้อมมือไปจับข้อมือบางของเธอไว้แน่นพอประมาณ แล้วดึงเข้ามาใกล้ตัวช้าๆ พร้อมกระซิบเสียงแหบพร่าใกล้ใบหู “ถ้าเธอทำดี ๆ เสร็จเร็ว ฉันจะปล่อยเธอพักคืนนี้ แต่ถ้ายังชักช้าอยู่แบบนี้…” เขาบีบข้อมือเธอเบา ๆ เป็นเชิงขู่ ก่อนจะค่อย ๆ นำมือบางนั้นมาวางทาบลงบนเป้ากางเกงของตัวเองท