“อยากได้อะไรหรือเปล่า…”

คอนโดวิศวะ… พรึ่บ! วิศวะโยน หรือมากกว่าจะ วางอย่างหงุดหงิด ร่างของวีนัสลงบนเตียงกว้างของเขา เสียงผ้าปูที่นอนยับดังขึ้นนิด ๆ ตามแรงกระแทก แต่ถึงจะทำเป็นไม่ใส่ใจ… ก็ยังเป็นแรงที่พอดี ไม่ถึงกับให้เธอตกเตียงหรือเจ็บอะไรเลย วิศวะยืนเท้าเอว หัวฟูกระเซิงจากการประคองร่างเมา ๆ มาตลอดทาง ก่อนจะพ่นลมหายใจแรงแล้วสบถออกมาเสียงต่ำ “ผู้หญิงบ้าอะไร…ตัวหนักชิบหาย” เขาพูดแต่ก็ยังเอื้อมมือมาดึงผ้าห่มคลี่ขึ้น คลุมให้เธออย่างไม่รู้ตัว มืออีกข้างก็จัดผมที่ติดหน้าเธอออกข้างแก้มให้เบา ๆ วิศวะยืนมองเธออีกไม่กี่วินาที เหมือนจะชั่งใจว่าจะดูแลอะไรอีกไหม แต่สุดท้ายก็ถอนหายใจแรง ๆ แล้วเอื้อมไปปิดไฟหัวเตียง คลิก… ห้องทั้งห้องค่อย ๆ มืดลง เหลือเพียงแสงสลัวจากโถงทางเดินลอดเข้ามา เขาหันกลับมามองเธออีกครั้งในความมืด วีนัสที่นอนหลับไม่รู้เรื่อง ปากเล็ก ๆ ยังเม้มเหมือนคนบ่นงอนทั้งที่หมดสติไปแล้ว “เฮ้อ…สร้างงานให้ก