“เมาแล้วร่าน?”👅🔞

หลังจากนั้น… เหมือนสติของเขาจะไหลกลับเข้าร่างในชั่วเสี้ยววินาที วิศวะยกมือขึ้นดันไหล่วีนัสออก พรึ่บ! แรงไม่มาก…แต่เด็ดขาดพอให้ริมฝีปากทั้งคู่ผละจากกันทันที วีนัสเงยหน้าขึ้นมองเขา ลมหายใจยังหอบนิด ๆ จากจูบเมื่อครู่ ส่วนวิศวะ…นั่งนิ่ง หน้าแดงจัด แต่พยายามทำหน้าเรียบเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขาขยับตัวลุกขึ้นพิงพนักโซฟาเต็มแผ่นหลัง พยายามตั้งหลัก หายใจเข้าลึกเพื่อดึงสติกลับมา แต่เพราะตอนรับตัววีนัสไว้เมื่อกี้ ร่างเธอยังคล่อมอยู่บนตักเขา เข่าทั้งสองข้างประกบข้างลำตัวเขาอย่างพอดี มือเธอยันพนักโซฟาไว้ เพื่อไม่ให้ล้มทับเขา ภาพตอนนี้เลยยิ่ง… ใกล้ชิด เกินกว่าเขาจะมองว่า “ไม่เป็นไร” ได้ วิศวะกลืนน้ำลายหนึ่งครั้ง สายตาหลบไปอีกทาง แต่ใบหูแดงเป็นสัญลักษณ์บอกหมดว่าเขาคุมตัวเองลำบากแค่ไหน “ลงไป” เขาพูดเสียงต่ำ พยายามให้นิ่งที่สุดเท่าที่ใจจะอำนวย แต่กลับฟังเหมือนคนหายใจติดขัดมากกว่าออกคำสั่ง วี