“ผ่านไปสามวัน”

และแล้ววันนี้ก็มาถึง… วันที่วีนัสจะได้ก้าวออกจากห้องของวิศวะเป็นครั้งแรกในรอบสามวันเต็ม ขาทั้งสองข้างของเธอยังสั่นระริกเบาๆ ทุกก้าวเดินเหมือนคนไม่มีแรง เข่าอ่อนยวบจนต้องยันผนังไว้เป็นระยะ เอวเคล็ด ปวดเมื่อยไปทั้งตัว ร่องแคบยังบอบช้ำและร้อนผ่าวจากความดุเดือดที่ไม่มีพัก รอยแดงช้ำ รอยจูบ รอยดูด รอยฟัน ประทับอยู่เต็มตัว ตั้งแต่คอ อก หน้าท้อง สะโพก จนถึงต้นขาใน แม้แต่หลังและก้นกลมก็ยังมีรอยมือแดงๆ ชัดเจน สามวันสามคืนเต็มๆ ที่วีนัสแทบไม่ได้ทำอะไรเลยนอกจากนอนร้องครางอยู่บนเตียง บนโซฟา บนพื้นห้อง ในห้องน้ำ บนเคาน์เตอร์ครัว และอีกสารพัดมุมในห้องนี้ อาบน้ำ? วิศวะอุ้มเข้าไปอาบด้วยกัน แล้วก็จัดกันในห้องน้ำจนน้ำเย็นหมด ทำอาหาร? เธอแค่ต้มมาม่า เขาก็โอบจากด้านหลังแล้วจัดกันตรงโซนครัว ดูโทรศัพท์? นอนเล่นบนโซฟา เขาก็ขึ้นคร่อมแล้วจัดกันจนโทรศัพท์หลุดมือ กินข้าว? นั่งตักเขา กินไปจัดไป จนข้าวเย็นไม