“วีนัส! คาปูชิโน่หนึ่ง ลาเต้หนึ่ง แล้วก็พายแอปเปิ้ล โต๊ะห้า!” เสียงพี่แนน พนักงานรุ่นพี่ตะโกนบอกออเดอร์จากหน้าเคาน์เตอร์
วีนัสเงยหน้าขึ้นจากถาดในมือ แล้วตอบกลับแบบห้าวๆ ปนกวน
“โอเคค้าบบบ รับแซ่บ!”
เธอคว้าถาดขึ้นมาอย่างคล่องมือ ก่อนจะหมุนตัวไปทางโต๊ะห้าแบบไม่ต้องระวังท่ามาก แต่ก้าวเดินมั่นใจเป็นเอกลักษณ์
โต๊ะข้าง ๆ ยังหันมามอง เพราะเสียงรองเท้าของเธอดังเป็นจังหวะ “กึก กึก” ตามบุคลิกคนเดินแรง
วีนัสยกถาดขึ้นระดับอกพร้อมยิ้มมุมปากเล็กน้อย
“โต๊ะห้านะคะ ได้ครบค่ะ ทานให้อร่อย”
น้ำเสียงไม่หวาน…แต่เท่ห์และมั่นใจจนลูกค้าผู้ชายที่โต๊ะถึงกับชะงักไปหนึ่งวิ
วีนัสเดินกลับมาที่เคาน์เตอร์ วางถาดลงแล้วหันไปบอกพี่แนนเสียงปกติแต่แฝงความเหนื่อย
“พี่แนน หนูขอพักเบรกห้านาทีนะ”
“ได้สิ ไปเหอะ หน้านี่ล้าเหมือนอดนอนมาเป็นอาทิตย์แล้ว”
พี่แนนตอบพร้อมหัวเราะเบา ๆ
วีนัสแค่ยิ้มมุมปากนิดหนึ่ง ยิ้มแบบฝืนตามสไตล
