“ไม่ไปได้ไหม?”

วิศวะนอนนิ่งอยู่ข้างวีนัสมานานเกือบชั่วโมง ดวงตาคมมองใบหน้าคนที่หลับสนิท หลับแบบไม่รู้เรื่องอะไรเลย ผมยุ่ง ๆ ของเธอตกลงมาปิดแก้มบาง ๆ ลมหายใจเบา ๆ สม่ำเสมอจนเขาอดไม่ได้ที่จะจ้องอยู่อย่างนั้น ทั้งที่อยากเกลียด…แต่ก็ละสายตาไม่ได้เลยสักวินาที ท้ายที่สุด เขาก็ถอนหายใจแผ่ว ๆ แล้วค่อย ๆ ดันตัวลุกขึ้นจากเตียง ร่างสูงคว้ากางเกงบ๊อกเซอร์บนพื้นขึ้นมาใส่อย่างลวก ๆ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์จากหัวเตียงแล้วเดินออกจากห้องไป แสงไฟจากระเบียงส่องอาบแผ่นหลังกว้างของเขาเมื่อประตูเลื่อนปิด ลมยามค่ำพัดเข้ามาปะทะหน้า วิศวะยืนพิงราวระเบียง สูบบุหรี่แรกของคืน ปลายควันสว่างวาบในความมืด เหมือนหัวใจที่ยังไม่สงบของเขาเอง เขาเพิ่งดึงบุหรี่ออกจากริมฝีปาก เสียง ริง…ริง… ของโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอย่างน่ารำคาญ เรียกสติให้สะดุ้งวูบเล็กน้อย วิศวะหลับตา ถอนหายใจยาว แม่ง…รู้เลยว่าเป็นใคร เขากดรับสายโดยไม่แม้แต่จะมองชื่อผู้โทรเข้า