“นั่งเฝ้า…”

ภาพตรงหน้าทำให้วิศวะนิ่งค้างไปหลายวินาที วีนัสนอนหลับแน่นิ่งอยู่บนเตียง เหมือนคนหมดแรงทั้งกายและใจ ผมที่รวบลวก ๆ หลุดลงมาปิดแก้มบาง หน้าเธอซีดกว่าปกติ ริมฝีปากมีรอยแดงจาง ๆ ตรงมุมปาก…รอยที่เขาสังเกตเห็นตั้งแต่เช้า วิศวะกำมือแน่น ลมหายใจหนักขึ้นเล็กน้อย เหมือนกำลังชั่งใจว่าจะปิดม่านแล้วเดินออกไปหรือไม่ ส่วนหนึ่งในหัวบอกว่า ไม่เกี่ยวกับมึง อย่าเสือก แต่ใจกลับโต้กลับว่า ปล่อยไว้แบบนี้ไม่ได้ ทว่า… ขาของเขากลับไม่เชื่อฟังคำสั่งแม้แต่นิดเดียว แทนที่จะถอยออกไป ขาทั้งสองกลับขยับเข้าใกล้เตียงของเธออย่างช้าๆ ราวกับถูกแรงบางอย่างดึงเอาไว้แน่น เขายื่นมือไปคว้าเก้าอี้ข้างผนัง ลากมันเข้ามาอย่างระมัดระวังที่สุด เพื่อไม่ให้เกิดเสียงดังแม้แต่นิดเดียว ก่อนจะนั่งลงข้างเตียงเธอแบบที่เจ้าตัวเองก็ไม่ทันรู้ตัวด้วยซ้ำว่า… ทำไปเพื่ออะไร สายตาคมก้มลงมองใบหน้าเธอใกล้กว่าที่ควรจะเป็น ขนตาเธอทาบแก้มอย่างเรี