“ร้านเจ็ดยับ🍺”

วีนัสเพิ่งเดินออกจากห้องไปไม่ถึงสิบวินาที ประตูยังไม่ทันเหวี่ยงกลับเข้าเฟรมดีด้วยซ้ำ วิศวะก็โผล่หัวออกมาจากใต้เตียงทันที เหมือนคนขึ้นจากน้ำแล้วต้องรีบหายใจลึก ๆ เขาปัดฝุ่นตามเสื้อ ตามกางเกงแบบลวก ๆ หน้าตายังเกร็ง ๆ เหมือนตัวเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงต้องมุดเข้าไปอยู่ในที่แคบแบบนั้น เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครเห็น เขาก็หยิบมือถือออกมากดโทรอย่างรวดเร็ว ติ๊ด… “ฮัลโหลไออาทิตย์ มึงรู้จักร้านเจ็ดยับเหี้ยอะไรนั่นไหม” ปลายสายคือเพื่อนในวัยเด็ก อาทิตย์ สามหน่อที่แยกกันไปเรียนคนละคณะกับอีกคนคือภูผา ถึงจะไม่ค่อยได้เจอหน้าเท่าเมื่อก่อน แต่กลุ่มนี้ยังติดต่อกันบ่อย ๆ เวลานัดสังสรรค์ข้างนอก อาทิตย์ตอบแบบไม่ต้องคิดด้วยซ้ำ น้ำเสียงโคตรคุ้นเคย “อ่อ รู้ดิวะ กูไปบ่อย ร้านนั้นดีเจซันเดย์แม่งอย่างแจ่ม กูนี่อยากไปดูเขาทุกวันเลย” วิศวะฟังจบก็สบถเบา ๆ ไม่รู้ว่าเพราะหวง หรือเพราะไม่ชอบที่ผู้หญิงแบบวีนัสไปอยู่ในที