“ทำไมต้องหนี…”

เช้าวันต่อมา… อุ๊บ! เสียงวีนัสเอามือปิดปากตัวเองดังลั่นในหัว ร่างบางนั่งตัวแข็งทื่ออยู่ปลายเตียง ดวงตากลมเบิกค้างมองภาพตรงหน้า วิศวะ กำลังนอนคว่ำอยู่บนเตียงของเขาเอง ผ้าห่มถูกรั้งลงมาถึงเอว เผยให้เห็นแผ่นหลังเปลือยเปล่ากว้าง ๆ สีผิวเนียนตึงแบบผู้ชายที่ออกกำลังกายสม่ำเสมอ เธอค่อย ๆ เลื่อนสายตาลงมองตัวเอง… แล้วเลือดในตัวแทบหยุดไหล ตัวเธอไม่มีเสื้อผ้าติดอยู่สักชิ้นเดียว วีนัสหน้าแดงวาบจนแทบระเบิด มือรีบคว้าผ้าห่มมากอดแน่น หน้าเหวอแบบไม่เหลือฟอร์มสาวมั่นแม้แต่นิดเดียว “เหี้ยไรวะเนี่ย…” เธอพึมพำกับตัวเองเสียงเบามาก แบบกลัวผีวิศวะได้ยิน ยังไม่ทันตั้งสติดี ร่างบนเตียงตรงหน้าก็ขยับ พรึ่บ วิศวะพลิกตัวเล็กน้อย เปลี่ยนท่านอน ทำให้ผ้าห่มที่กองต่ำอยู่ตรงเอวเขาเลื่อนลงไปอีกนิด เผยกล้ามเนื้อแน่น ๆ ชัดขึ้นกว่าเดิม “เชี่ย—” วีนัสตกใจจนหัวใจหลุดไปอยู่ปลายเท้า เธอรีบดีดตัวกลับลงไปนอนท่าเดิมทันท