วีนัสเบิกตากว้างทันทีที่ได้ยินเสียงนั้นชัด ๆ เสียงที่เธอเพิ่งได้ยินเมื่อคืน…
เสียงที่เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนยังครางทุ้มติดหอบอยู่บนลำคอเธอ
“วิศวะ…”
“เออ ก็กูไง”
เขาตอบทันที ไม่เว้นแม้แต่เสี้ยววินาทีให้เธอได้ตั้งสติ เสียงทุ้มต่ำชิดจนลมหายใจเขาแทบจะกระทบปลายหูเธอ
“คิดจะหนีเหมือนครั้งที่แล้วอีกหรือไง”
คำว่า หนี ทำเอาวีนัสสะดุ้ง หัวใจสะท้านเหมือนมีมือบีบไว้แน่น
“ใครหนี… ฉันแค่…” เธอกลืนน้ำลายลงคอแรงจนได้ยินเอง “แค่กลับหอไป…อาบน้ำ”
วิศวะหัวเราะในลำคอเบา ๆ ไม่ใช่หัวเราะแบบขำ แต่เป็นแบบ รู้ทันหมดทุกอย่าง
“อาบน้ำงั้นหรอ?”
เขาขยับเอวขึ้นเล็กน้อยจนวีนัสที่นั่งทับอยู่ถึงกับเซ เขายกมืออีกข้างไปจับคางเธอให้หันมามองเขาตรง ๆ
“แล้วทำไมไม่ปลุก”
“ก็…ก็ไม่อยาก…”
“ไม่อยากปลุกเพราะคิดจะหนีไง”
น้ำเสียงของเขาต่ำลงอีก นิ่ง แต่กดลึกเหมือนค่อย ๆ กดคำลงกลางใจเธอให้จมหนักลงเรื่อย ๆ
มือใหญ่ยังจับเอวเธอไว
