ร่างกายเธอเกร็งชา น้ำรักพุ่งกระฉูดออกมาเปียกชุ่มตัวเขา ขณะที่วิศวะเองก็กระแทกขึ้นครั้งสุดท้าย
ความร้อนรุ่มพุ่งทะลักเข้าไปลึกในตัวเธอ หยดแล้วหยดเล่า ทั้งคู่สั่นกระตุกพร้อมกันอยู่นาน
ก่อนที่วีนัสจะทรุดตัวลงแนบอกเขา หอบหายใจหนัก มือโอบคอเขาแน่น เธอยังคงกระซิบเสียงแหบพร่าด้วยรอยยิ้มหวาน
“หายงอน… หรือยัง? …”
วิศวะหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงทุ้มต่ำสั่นสะเทือนที่อกกว้างของเขา มือใหญ่ลูบไล้แผ่นหลังเนียนของเธอแผ่วเบา ราวกับกำลังปลอบโยน
แต่สายตาคมกริบที่มองเธอกลับเต็มไปด้วยความยั่วเย้า
“ยัง!…”
เขาตอบสั้นๆ เสียงแหบพร่าพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
สิ้นคำนั้น วิศวะไม่รอช้า มือใหญ่ทั้งสองข้างคว้าสะโพกโค้งมนของวีนัสแน่น แล้วพลิกตัวเธอลงกับโซฟาอย่างรวดเร็วและมั่นใจ ร่างกายสูงใหญ่ของเขาครอบลงมาเหนือเธอทันที
“อ๊ะ!”
วีนัสร้องเสียงหลงตกใจ ตัวเกร็งชั่วขณะ ก่อนจะพบว่าตอนนี้ตัวเองนอนหงายบนโซฟาหนังนุ่มแทน
ส
