ร้านเจ็ดยับ…
รถของวิศวะค่อย ๆ ชะลอเข้าจอดบริเวณลานจอดหน้าผับ แสงไฟนีออนสีแดงม่วงจากป้ายร้านสะท้อนกระจกหน้ารถเป็นริ้ว ๆ เสียงเบสหนัก ๆ กระแทกออกมาจากด้านในจนกระจกสั่นเบา ๆ
วีนัสนั่งอยู่เบาะข้างคนขับ มือหนึ่งถือโทรศัพท์แนบหู อีกมือวางพาดบนตัก สายตาเหลือบมองไปยังกลุ่มคนที่ยืนต่อแถวหน้าร้าน บางคนหัวเราะเสียงดัง บางคนเริ่มโซเซเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์
“ถึงแล้วอีเหี้ยย…”
เธอพูดออกไปแบบไม่กลัวใครได้ยิน น้ำเสียงทั้งโล่งใจทั้งปนเหนื่อย
ปลายสายหัวเราะลั่น
“มึงช้าอีกแล้วนะวีนัส พวกกูนั่งรอจนเหล้าจะหมดร้านละ!”
วีนัสถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะกดวางสาย แล้วหันไปมองคนขับที่ยังนั่งนิ่ง มือหนึ่งจับพวงมาลัย อีกมือวางสบาย ๆ บนคอนโซล สีหน้าเรียบนิ่งแต่แววตากลับจับจ้องไปที่หน้าร้านเหมือนกำลังประเมินอะไรบางอย่าง
วีนัสหันกลับมามองเขา มือยังค้างอยู่ที่มือจับประตู
“จะเข้าไปด้วยกันไหม”
วิศวะไม่ต้องคิดแม้แต่วินาทีเดียว
