“เมา”

วีนัสยังทำหน้างง ๆ อยู่ครู่หนึ่ง ดวงตาปรือเหมือนกำลังพยายามดึงความทรงจำที่กระจัดกระจายกลับมาเรียงใหม่ เธอขมวดคิ้วนิด ๆ ก่อนจะทำเสียงยานยืดยาว “หืมม…พี่เหนือ…?” เธอหยุดคิดไปเสี้ยววินาที ก่อนดวงตาจะสว่างขึ้นเหมือนนึกอะไรออก “อ่อออออ…พี่ทิศเหนืออออ~” วีนัสหัวเราะเบา ๆ พลางเอียงคอถามต่อ น้ำเสียงยังยานไม่เลิก “ว่าแต่กูไปเล่าให้มึงฟังตอนไหนอ่าา~” เมลบีที่นั่งเอนพิงพนักเก้าอี้อยู่แล้วหัวเราะออกมา มือยกแก้วขึ้นแกว่งไปมาเล็กน้อย “ก็มึงเป็นคนโทรมาเล่าให้พวกกูฟังเองงง~” เธอทำเสียงสูงต่ำอย่างคนเมา ก่อนจะยิ้มเจ้าเล่ห์ “มึงยังบอกอยู่เลยว่า…ปากพี่เขานุ่ม~” คำพูดนั้นทำให้โต๊ะเงียบไปอีกครั้ง เจนนิสแทบจะเอามือฟาดหน้าผากตัวเอง ขณะที่ครีมมี่เบิกตากว้างเหมือนเพิ่งรู้ว่าหลุดเรื่องใหญ่ ส่วนวิศวะ แขนที่พาดอยู่รอบไหล่วีนัสกระชับขึ้นอย่างเห็นได้ชัด กรามแข็งเกร็ง ดวงตาคมเหลือบมองหน้าเธอช้า ๆ “ก็นุ่~…อุ๊บ