วีนัสพาวิศวะขึ้นมาบนห้อง มือหนึ่งถือกล่องปฐมพยาบาล อีกมือคอยดึงชายเสื้อเขาให้มานั่งบนเตียง
แสงไฟอุ่น ๆ จากโคมหัวเตียงส่องกระทบแผลแดงบนข้อนิ้วของเขา มันช้ำจนเห็นได้ชัด
“เลิกร้องได้แล้ว ฉันไม่ได้จะตาย” วิศวะพูดเสียงเรียบ แต่แฝงความอ่อนโยน
เขายกมืออีกข้างขึ้นเช็ดน้ำตาให้เธอเบา ๆ
“ก็คนมันกลัวนี่” วีนัสเสียงสั่น ดวงตายังแดงก่ำ
“กลัวอะไรล่ะ ก็มีฉันอยู่ด้วยทั้งคน” เขาพูดพร้อมยกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เหมือนจะล้อให้เธอคลายกังวล
“แต่ถ้า…ถ้าเกิดเธอเป็นอะไรขึ้นมาล่ะ”
วีนัสพูดทั้งที่มือยังแตะแผลของเขาอย่างเบามือ “ถ้าเกิดนนท์มันสั่งลูกน้องรุมเธอขึ้นมาจะทำยังไง…”
เสียงเธอแผ่วลงตอนท้าย เหมือนจะกลืนคำพูดตัวเอง
วิศวะหัวเราะในลำคอเบา ๆ ก่อนจะเอื้อมมือมาประคองคางเธอให้เงยหน้าขึ้นสบตา
“วีนัส…” เขาเรียกชื่อเธอช้า ๆ
“ต่อให้มันส่งคนมาร้อย ฉันก็ไม่มีวันถอยหลังอยู่ดี”
“แต่…”
“เพราะฉันไม่ยอมให้ใครแตะเธออีกแล้
