“กูไม่เอา…” นนท์แสยะยิ้ม ดวงตาวาวโรจน์เหมือนคนเสียสติ “ไม่เอาเหี้ยอะไรทั้งนั้น เอา วีนัส คืนมาให้กูดีกว่า”
คำพูดนั้นทำให้วีนัสสะดุ้ง ตัวเย็นวาบ มือที่จับชายเสื้อวิศวะกำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว
แต่ก่อนที่เธอจะทันได้พูดอะไร เสียงทุ้มต่ำของวิศวะก็ตัดขึ้นทันที
“กูไม่คืน”
สั้น ชัด ไม่มีช่องให้ต่อรอง
“ไอเหี้ยวิศวะ!”
นนท์คำราม ก่อนจะพุ่งเข้ามากระชากปกคอเสื้อของวิศวะอย่างแรง เสื้อยับยู่ยี่ในพริบตา
กลิ่นเหงื่อ กลิ่นควันบุหรี่ และความโกรธปะทะกันจนบรรยากาศอึดอัดแทบหายใจไม่ออก
แต่คนที่โดนกระชากกลับไม่ถอยแม้แต่ก้าวเดียว
วิศวะก้มมองมือที่จับคอเสื้อตัวเอง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นช้า ๆ แววตาเย็นจัด
“ทำไม?” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน “รับไม่ได้หรอ…โดนกูเล่นคืนบ้าง รู้สึกเป็นไงว่ะ”
มือของนนท์สั่นเล็กน้อย แต่แรงโกรธยังดันให้เขาไม่ยอมปล่อย
“ส่งวีนัสมาให้กู!”
“ไม่!”
วิศวะกระแทกเสียงตอบกลับทันที แรงจนคนรอบข้
