คนมันร้าย

คืนนั้นสามสาวออกไปตลาดโต้รุ่งกับบุรีโดยรถยนต์ของเขา ตลาดโต้รุ่งมีทางเดินสองฝั่งซ้ายขวา ส่วนมากแล้วคนที่เดินจะวนด้านหนึ่งกลับออกมาอีกด้านหนึ่งลักษณะทางเดินเป็นตัวยู ร้านค้ามีทั้งริมถนนซ้ายขวาและตรงกลาง สินค้ามีหลากหลายประเภทไม่ว่าจะเป็นของกินของใช้หรือของฝากก็ตาม ลลิตาเดินนำหน้า อนิสาเดินคู่กับธิชาส่วนบุรีเดินรั้งท้ายตามสาวๆ ไป เขามองบรรยากาศจ้อกแจ้กจอแจรอบตัวแล้วนึกสงสัยว่าตนเองไม่ได้มาตลาดแบบนี้นานมากแล้ว แต่วันนี้อะไรดลใจให้เขาชวนสาวๆ มาชายหนุ่มถามตัวเอง เขามองแผ่นหลังบอบบางของธิชาที่เดินข้างหน้า หลังจากวันนั้นที่เจอเธอในชุดสาวบันนี่เกิร์ล ชายหนุ่มติดต่อไปที่นายหน้าจัดหาเด็กทำงานว่าเธอเป็นใคร ก็ได้รับคำตอบที่ทำให้เขาไม่เคยคิดว่าเธอเป็นเด็กเสี่ย ‘อ๋อ น้องทีด้าเหรอครับ น้องเป็นเพื่อนกับน้องเคทครับเรียนที่เดียวกัน วันนั้นผมให้น้องไปเพราะเฮียบอกว่าไม่มีอะไรนอกจากเอนปกติ แค่ชงเหล้ากับกินข้าวเป็นเพื่อน’ ในวันนั้นเขาถามต่อว่าน้องทีด้ารับงานอะไรมากกว่านั้นไหม และได้รับคำตอบที่นึกไม่ถึงกลับมา ‘ไม่ครับ น้องไม่รับงานแล้วเอนปกติก็ไม่ครับ ไม่รับอีกแล้วน้องไปบ้านเฮียงานแรกแล้วก็ไม่รับอีกเลย’ น้ำเสียงของเอเย่นต์ไม่ได้แปลกใจเท่าไหร่ เพราะเด็กสาวๆ มากมายที่มาลองทำสักครั้งสองครั้ง หากพบว่าไม่ถูกจริตก็ไม่ทำต่อมีถมเถไป และมีจรรยาบรรณมากพอที่จะไม่ให้ช่องทางติดต่อของน้องทีด้ากับเขาแม้ว่าจะถูกยื่นข้อเสนออะไรให้ก็ตาม ความคิดของบุรีถูกดึงกลับมาอยู่กับตลาดโต้รุ่งเมื่อลลิตาหันมาคุยด้วย “แฟนลัลมาแล้วลัลต้องไปก่อน คุณบุรีลัลฝากน้องๆ กลับด้วยได้ไหมคะ” สามีของลลิตาบินตามมาในตอนเย็น หญิงสาวบอกลูกน้องไว้แล้วว่าคืนนี้จะไม่ค้างที่โรงแรมที่ไปทำงาน “แล้วคุณจะไปยังไง มีรถเหรอ” บุรีถาม “แฟนลัลมารอหน้าตลาดแล้วค่ะ งั้นรบกวนฝากน้องๆ กลับกับเจ้านายนะคะ ขอบคุณมากค่ะ” ลลิตาแยกตัวไป ธิชากับอนิสาตกลงกันว่าเดินวนครบรอบแล้วจะกลับ ส่วนบุรีอย่างไรก็ได้เขาไม่มีปัญหาใดใดทั้งสิ้น “ตามสบายเลย อยากกินอะไรเต็มที่ผมเลี้ยงก็ได้” “ไม่เป็นไรค่ะเจ้านาย แค่ขับรถพาพวกเรามาก็ขอบคุณแล้วค่ะ” อนิสาพูดอย่างเกรงใจ ธิชาเห็นร้านข้าวโพดต้มขายจึงแวะไปเลือก ร้านนี้มีทั้งข้าวโพดเป็นฝักต้มและข้าวโพดคลุกเนย คลุกมะพร้าว กลิ่นเนยหอมไปทั่วบริเวณ “เอาข้าวโพดคลุกให้ผมด้วย” บุรีเห็นข้าวโพดหวานที่ถูกแกะเป็นเม็ดนึ่งแล้วนำมาคลุกกับเนยสดแท้ โรยด้วยนมข้นจืดและน้ำตาลทรายก็นึกอยากกินขึ้นมาบ้าง “งั้นแอนขอด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะเจ้านาย” อนิสาสั่งด้วยส่วนธิชาอยากได้ข้าวโพดคลุกมะพร้าวอ่อนโรยน้ำตาลมากกว่า รอสิบนาทีแม่ค้าส่งแก้วข้าวโพดให้ บุรีหยิบกระเป๋าออกมาควักธนบัตรใบละร้อยจ่ายค่าขนม “ธีน่าถือข้าวโพดให้ผมด้วย ผมจ่ายเงินก่อน” เขาบอกขณะที่รอรับเงินทอนจากแม่ค้า ธิชาไม่ได้ว่าอะไรถือว่าตอบแทนที่เขาจ่ายเงิน เดินกันจนวนครบรอบสองสาวจึงชวนเจ้านายกลับ ชายหนุ่มมองเวลาเห็นว่ามันดึกแล้วจึงไม่คัดค้านอะไร “เอาไว้ทำงานเสร็จค่อยมากันอีกก็ได้” เขาบอกขณะที่เคลื่อนรถกลับที่พัก ธิชานั่งหน้าเพราะอนิสาบอกว่าง่วงขอนั่งเบาะหลัง “คุณบุรีจะอยู่จนทำงานเสร็จเลยเหรอคะ” ธิชาไม่คิดว่านักธุรกิจแบบเขาจะมีเวลามาอยู่ดูการทำงานหลายวันจนจบแต่ก็ต้องผิดคาดเมื่อชายหนุ่มพยักหน้า “ใช่ ผมมาแทนบอสของธีน่า ก็ต้องอยู่จนถ่ายทำเสร็จ” เงียบกันไปหลายนาที บุรีมองผ่านกระจกเห็นว่าอนิสาหลับแล้ว เขาจึงพูดขึ้นว่า “ผมถามอะไรธีน่าได้ไหม” “คะ ถามอะไรเหรอคะ” ธิชาเริ่มไม่สบายใจ “ผมอยากรู้ว่าทำไมธีน่าถึงไปทำงานที่บ้านผมวันนั้น” ชายหนุ่มเลือกใช้คำพูดอย่างระวัง เพราะตอนนี้ไม่ได้อยู่กันตามลำพัง “เราไม่พูดกันเรื่องนี้ได้ไหมคะ” “ไม่ได้ เพราะผมต้องรู้ว่านักศึกษาฝึกงานที่มีผลการเรียนดีเยี่ยมแบบธีน่าตรงตามเกณฑ์การรับมาฝึกงานของบริษัท ทำไมถึงเคยทำงานนั้นได้” “คุณกำลังขู่เหรอคะ” ธิชาเริ่มโกรธแต่ก็ต้องข่มความไม่พอใจลง สถานะของเธอตอนนี้เป็นรองเขาอย่างมาก “ผมแค่อยากรู้ ไม่ได้ขู่ แต่ถ้าธีน่าไม่สะดวกตอบในตอนที่เราไม่ได้อยู่กันตามลำพัง เอาไว้ไปตอบผมแบบส่วนตัวก็ได้” ธิชากำมือแน่น เธอกำลังจะมองเขาในแง่ดีขึ้นมาแล้วเชียว แต่ก็จนได้ที่ผู้ชายคนนี้ไว้ใจไม่ได้แบบที่รวีเคยบอก “ธีน่าคิดอะไรน่ะ ผมหมายถึงตอนกลางวันพรุ่งนี้เราเจอกันที่ห้องอาหารโรงแรมค่อยมาตอบผมก็ได้ คิดไปไกลรึเปล่าเรา” ธิชาหายใจแรง ผู้ชายคนนี้มันร้ายจริงๆ ด้วย วันต่อมาลลิตากลับมาถึงโรงแรมในตอนเช้า หญิงสาวไปคุยกับทีมงานอีกชุดที่มาถึงตอนกลางคืนถึงงานในวันนี้ หลังจากทุกอย่างลงตัวแล้วเธอออกไปรับนางแบบสาวที่จะมาเป็นพรีเซนเตอร์หลักโดยที่ให้ธิชาไปด้วย หลังจากที่รอร่วมชั่วโมงปรากฎร่างของนางแบบสาวเดินออกมาตามทางเดินทางของผู้โดยสารขาออก ร่างเพรียวระหงดูผุดผ่องไปทั้งตัวในชุดเดรสเกาะอกสั้นเหนือเข่า นาตาชาขมวดคิ้วเมื่อเห็นหน้าลลิตา “สวัสดีค่ะคุณนาตาชา ลัลมารับคุณค่ะเราไปกันเลยไหมคะ” ลลิตาทำท่าจะช่วยเข็นรถบรรจุสัมภาระที่ขนมาราวกับจะย้ายบ้าน แต่ต้องชะงักเมื่อนางแบบสาวพูดขึ้นมา “คุณบัญล่ะ ทำไมเขาไม่มารับฉันเองไหนว่าเขามาถึงแล้วไง” ลลิตายิ้มให้พยายามใจดีสู้เสือ “เจ้านายคุยกับทีมงานอยู่ที่โรงแรมค่ะ ไม่ว่างจริงๆ เลยมอบหมายให้ลัลมารับคุณนาตาชาแทนนะคะ” “ฉันไม่ไป ถ้าเขาไม่มารับฉันเองฉันก็ไม่ไปไหนทั้งนั้น” นาตาชาประกาศเสียงดังเธอยกมือขึ้นกอดอกส่วนผจก.ส่วนตัวไม่ได้พูดอะไร “ทำยังไงกันดีคะพี่ลัล” ธิชาทำอะไรไม่ถูก เธอพอรู้ว่านาตาชาเอาแต่ใจ แต่ไม่คิดว่าจะมากขนาดนี้ ตอนนั้นเริ่มมีหลายคนในสนามบินมองมาแล้วซุบซิบกัน ลลิตาและธิชาหันมามองหน้ากัน ในที่สุดลลิตาก็กดโทรศัพท์ติดต่อบุรี “ค่ะเจ้านายคะ คุณนาตาชาเธอไม่ยอมมากับลัลค่ะเธอบอกว่าจะรอให้เจ้านายไปรับ” ธิชาไม่รู้ว่าบุรีตอบอะไร แต่ลลิตารับคำว่า “ค่ะ” แล้ววางสายไป นาทีต่อมานาตาชารับสายจากบุรี “คุณบัญไม่มารับนาตาชาเองเหรอคะ ทำไมส่งใครมาก็ไม่รู้นาตาชาไม่กล้าไปด้วยหรอกค่ะ เกิดขับรถไม่ดีไปไปชนกับใครทำเสียโฉมขึ้นมาจะว่าอย่างไรคะ”