ทำงานนอกสถานที่

วันรุ่งขึ้นทั้งสามสาวเจอกันที่สนามบินดอนเมืองตามนัด และเดินทางไปถึงสนามบินนานาชาติจังหวัดภูเก็ตในตอนบ่ายเศษ จากนั้นพวกเธอเดินทางต่อไปยังหาดป่าตองโดยการเช่ารถยนต์ไว้ใช้ขับเองเพื่อควมคล่องตัวในระหว่างการทำงานที่นี่ “สวยจังเลยค่ะพี่ๆ หาดสวย โรงแรมก็สวย” ธิชามองโรงแรมที่มีหาดส่วนตัว ห้องพักทุกห้องเห็นวิวทะเลอย่างตื่นเต้น เธอไม่มีโอกาสมาทะเลบ่อยนักยิ่งด้วยทะเลทางใต้ยิ่งแทบไม่ได้มาเลย อนิสาเป็นคนจัดการจองห้องพักให้ทีมงาน เธอเลือกห้องพักแบบวิลล่าสำหรับผู้เข้าพักสองถึงสี่คน ลักษณะเป็นบ้านพักตั้งแบบเดี่ยวๆ มีสองห้องนอนสองห้องน้ำมีเครื่องอำนวยคววามสะดวกต่างๆ ครบไม่ว่าจะเป็นตู้เย็น ทีวี ชุดรับแขกที่ห้องโถง “สาวๆ เอาของเก็บ จัดของก่อนก็ได้เดี๋ยวเราออกไปสำรวจโรงแรม พี่นัดฝ่ายสถานที่ไว้ตอนบ่ายสาม” เนื่องจากลลิตาเองก็ยังไม่เคยมาที่นี่ ดังนั้นเธอจำเป็นต้องลงไปดูสถานที่จริงก่อนที่จะมีการถ่ายทำโฆษณาในวันรุ่งขึ้น “พี่ลัลคะแล้วอีกทีมเขาจะมาตอนเช้าใช่ไหมคะ แอนจะคอนเฟิร์มห้องกับทางโรงแรม” เนื่องจากทางโรงแรมให้เช็คอินตามเวลาปกติตั้งแต่สิบสี่ถึงยี่สิบนาฬิกา แต่ถ้าอีกทีมซึ่งเดินทางมาด้วยรถบริษัทเพราะต้องมีสัมภาระและอุปกรณ์การทำงานมาด้วย มาถึงล่าช้าทีมงานอาจจะต้องคุยกับทางโรงแรมใหม่ “น่าจะมาค่ำๆ คืนนี้ไม่ดึกมาก อาจจะมาถึงกันสักสองสามทุ่ม” ลลิตาตอบหญิงสาวเพิ่งวางสายจากทีมงานอีกกลุ่ม แจ้งว่าออกจากกรุงเทพฯ แล้วน่าจะมาถึงที่นี่ในช่วงค่ำ บ่ายวันนั้นพวกเธอเริ่มงานของตัวเองและเสร็จเรียบร้อยในตอนเย็น การกันพื้นที่สำหรับถ่ายทำโฆษณาได้จัดการเรียบร้อย ธิชามองอย่างทึ่งในตอนที่ทางโรงแรมได้เตรียมสถานที่ให้อย่างดีที่สุด “โห พี่ลัลคะแบบนี้เราต้องจ่ายเยอะไหม นี่เขาปิดพื้นพี่ให้เราเยอะจังเลย” เธอสะกิดถามลลิตาหลังจากที่เจ้าหน้าที่ของโรงแรมคล้อยหลังไปแล้ว “เราจ่ายแค่ค่าห้องจ้ะ ค่าห้องก็มีส่วนลดเพราะว่าโรงแรมจะเป็นสปอนเซอร์ของบริษัทเราด้วย” “โห สุดยอดมากเลยค่ะ” ธิชาตาโตทำให้ลลิตาหัวเราะ “อย่าพูดไป เจ้าของโรงแรมที่นี่เขาตามจีบคุณรวีอยู่นะ” ลลิตาหันไปหาอนิสาที่สรุปห้องพักของทีมงานกับทางโรงแรมแล้ว “ว่าไงแอน ห้องมีปัญหาไหม” เธอถามเพราะเห็นว่าอนิสาทำหน้าสงสัย “ไม่มีปัญหาค่ะพี่ลัล แต่แอนสงสัยคือทางโรงแรมบอกว่ามีรายชื่อผู้เข้าพักจากบริษัทของเรามาเพิ่มที่จองตรงกับเขาเอง คุณบุรีน่ะพี่” “คุณบุรีจะมาวันนี้เหรอ แกจองห้องไหนไว้” ลลิตารู้ว่าหุ้นส่วนคนสำคัญจะมาด้วย แต่เธอเข้าใจว่าเขาจะมาพร้อมนางแบบสาวเสียอีก “โรงแรมบอกว่ามาวันนี้ค่ะ แกจองบ้านพักแบบไพรเวทไว้ทางโน้น” อนิสาชี้มือไปทางบ้านพักที่มีความส่วนตัวเป็นพิเศษมาพร้อมกับวิวหลักล้านเพราะปลูกอยู่บนเนินเขาเล็กๆ ที่ด้านหลังบ้านพักอยู่ติดกับทะเล “อย่างสวย ถ้าแกจองที่นั่นไม่มาคนเดียวแน่ๆ สงสัยจะพกเด็กมาด้วย” ลลิตาพึมพำ “คุณบุรีมีลูกแล้วเหรอคะ” ธิชาทำหน้าเหลอหลาจนอีกสองสาวหัวเราะร่วน “ไม่ใช่จ้ะ แกโสดแต่ไม่สนิทหรอก แกมีเด็กเลี้ยงไว้นะเท่าที่พี่เคยได้ยินจากบอสว่าแกนิยมผูกปิ่นโตกับสาวๆ นักศึกษา พวกพนักงานก็รู้กันน่ะถ้ามาแบบนี้แล้วแกเลือกบ้านพักแยกไปแสดงว่ามีเด็กมาด้วยแหง” เย็นนั้นสามสาวทานอาหารเย็นที่โรงแรมเพราะเหนื่อยเกินกว่าจะออกไปนอกโรงแรม พวกเธอตกลงใจเลือกทานบุฟเฟ่ต์ที่มีอาหารหลากหลายสัญชาติให้เลือกชิม เมื่อไปถึงห้องอาหารต่างคนต่างเลือกตักอาหารและกลับมานั่งโต๊ะเดียวกัน พวกเธอเป็นจุดเด่นอย่างเห็นได้ชัดจากรูปร่างหน้าตาที่เข้าขั้นดีมากทุกคน “มองอะไรเหรอครับคุณบุรี” เสียงบุรุษคนที่นั่งตรงกันข้ามกับบุรีทัก ภีษมะเห็นแขกสำคัญของโรงแรมมองนิ่งไปยังกลุ่มของผู้หญิงสามคนนั้นมาพักใหญ่แล้ว “ลูกน้องของผมน่ะ ผมยังไม่ได้ไปคุยเลยตั้งแต่มาถึง” บุรีถอนสายตาไปจากร่างกลมกลึงของหญิงสาววัยละอ่อน ชายหนุ่มมองคู่สนทนาอย่างประเมินท่าที ภีษมะเป็นผู้บริหารรุ่นใหม่ของโรงแรมนี้ เขาเป็นลูกชายของยาหยีคุณแม่ที่ยังสวยพริ้งที่ตอนนี้วางมือจากงานบริหาร ปล่อยให้ภีษมะบุตรชายคนเดียวเป็นหัวเรือใหญ่ของกิจการแทน “อ๋อ ลูกน้องผมแจ้งมาว่าทุกอย่างเรียบร้อยดี สถานที่จัดแล้วตามที่ลูกน้องของคุณบรีฟมา ไม่ต้องห่วงอะไรเลยครับ” ภีษมะกล่าวสีหน้านิ่งแม้ว่าเขาจะยิ้มที่มุมปากแต่ก็ดูว่ารอยยิ้มนั้นไปไม่ถึงดวงตา “ขอบคุณมากครับที่คุณใส่ใจกับทีมงานของเรา รับรองว่าถ้าโฆษณาตัวนี้ออนแอร์เมื่อไหร่ ที่นี้เองก็จะดังไม่กันกับตัวสินค้า ถ้ายังไงผมขอตัวไปคุยกับลูกน้องก่อนนะครับ” บุรีตอบด้วยภาษาของนักธุรกิจ ชายหนุ่มขอตัวแล้วลุกเดินมาหากลุ่มของธิชาที่อยู่อีกฟากของห้องอาหาร “อ้าวคุณบุรีมาทานอาหารเหรอคะ” ลลิตาถามหลังจากเงยหน้าขึ้นมาเห็นว่าเขามายืนใกล้ๆ โต๊ะของพวกเธอ “พวกคุณจะอิ่มหรือยัง ผมขอนั่งด้วยคนสิ” ไม่รอให้ใครตอบอะไรเขานั่งลงข้างธิชาที่มันว่างอยู่พอดี “เพิ่งเริ่มทานค่ะ คุณบุรีจะให้ลัลตักอะไรมาให้ทานไหมคะ” ลลิตาอาสาทำหน้าที่พนักงานที่ดีแต่ชายหนุ่มปฏิเสธ “ไม่เป็นไร ผมไปเองดีกว่า” เขามองธิชาที่ยกมือไหว้เขาครั้งหนึ่งแล้วนั่งเขี่ยอาหารในจานไม่มองเขาอีก ชายหนุ่มพูดต่อว่า “ธีน่าไปช่วยผมได้ไหม ให้พี่ๆ คุณกินกันตามสบายเถอะ” ธิชาวางช้อน เพราะเป็นน้องเล็กของกลุ่มจึงปฏิเสธไม่ได้เลย “ได้ค่ะ คุณบอกมาก็ได้นะคะว่าอยากได้อะไรเดี๋ยวธีน่าจัดการให้คุณนั่งรอตรงนี้ได้ค่ะ” “ไม่เป็นไรครับ ของที่ผมอยากกินมันเยอะไปหมด เราไปคุยกันสองคนตรงโน้นดีกว่า” บุรีเดินแตะข้อศอกธิชาเป็นเชิงบอกให้เธอเดินนำไป เขาพูดด้วยน้ำเสียงเป็นธรรมชาติเหมือนกิริยาดังกล่าว เป็นเรื่องปกติของทั้งคู่ที่กระทำต่อกัน “ผมอยากได้ผักโขมอบชีส กับยำหอยนางรมมันอยู่ตรงไหน” “เรื่องสถานที่เรียบร้อยไหมลัล” ในระหว่างทานอาหารชายหนุ่มถามความคืบหน้าของงาน ลลิตารีบตอบทันที “เรียบร้อยค่ะ คุณภีมให้คนดูแลทางเราเป็นพิเศษเลย ทุกอย่างเพอร์เฟค” บุรีพยักหน้าพอใจกับคำตอบ “งั้นพรุ่งนี้คุณไปรับคุณนาตาชาที่สนามบินด้วยนะ มาถึงที่นี่ตอนเที่ยงติดต่อหาผจก.ของเขาได้เลย ทางเราจองห้องพักเผื่อไว้ให้ผจก.ด้วยรึเปล่า” บุรีหันมาถามอนิสา “เผื่อแล้วค่ะ บอสบอกว่าให้จองห้องสวีทแบบสองห้องนอนให้คุณนาตาชากับผจก.พักด้วยกัน” “ดีแล้ว งั้นคืนนี้ก่อนนอนพวกคุณอยากไปตลาดโต้รุ่งกันไหม” “อยากไปค่ะ เจ้านายจะเลี้ยงขนมพวกเราใช่ไหมคะ” อนิสารีบตอบทำเอาบุรีหัวเราะ “ได้สิ นานๆ มาที” “ว่าแต่คุณบุรีว่างเหรอคะ เห็นว่าจองบ้านพักบนเขาไว้นึกว่ามีใครมาด้วย” ลลิตาถามเลียบๆ เคียงๆ เผื่อพวกเธอจะได้ระวังตัวไม่ทำอะไรให้เด็กของเขามาโกรธเคืองทีหลัง “อย่าไปฟังบอสของพวกคุณมาก นั่นก็ชอบใส่ร้ายผมเด็กอะไรมีที่ไหน” บุรีพูดด้วยสีหน้าปกติเขาเหลือบตามองธิชาที่นั่งรับประทานเงียบๆ ไม่พูดอะไร “ธีน่าหิวมากเลยเหรอ กินเงียบไม่พูดไม่จา” หญิงสาวเงยหน้าขึ้น คนทั้งโต๊ะต่างจ้องเธอเป็นตาเดียวจึงยิ้มให้ทุกคน “ไม่เป็นอะไรค่ะ ธีน่าหิว” “งั้นก็รีบกิน เดี๋ยวพาไปตลาดโต้รุ่ง” บุรีห้ามมือตัวเองไม่ให้ไปจับผมเธอแบบที่อยากทำ เขาหันมาคุยกับสองสาวต่อ “ว่าแต่ยายวีเคยเล่าอะไรเกี่ยวกับผมบ้าง” “ไม่มีอะไรหรอกค่ะ” ลลิตาปฏิเสธแต่บุรีมองอย่างรู้ทัน “พูดมาเถอะ บางทีผมก็อยากรู้ว่าทำไมพนักงานถึงมองผมแปลกๆ เวลาผมเข้าไป” “พูดได้จริงๆ เหรอคะ” อนิสาถามบ้าง บุรีพยักหน้าอย่างใจป้ำสุดๆ ชายหนุ่มยืดอกรับพลางเปิดทางให้เต็มที่ “ได้ ว่ามาเลย” “ค่ะงั้นเต็มที่เลยนะคะ” ลลิตาถามอีกครั้งเมื่อหนุ่มหล่อหนึ่งเดียวในโต๊ะพยักหน้ารับเธอจึงพูดตามที่เคยได้ยินมา “คือว่าบอสเคยบอกว่า ให้ลัลเตือนน้องๆ ด้วยว่าคุณบุรีเป็นคนมีเสน่ห์ ใครคุยด้วยก็จะหลงชอบได้ง่ายๆ” พูดถึงตรงนี้สีหน้าบุรียังยิ้มนิดๆ แต่สีหน้าเขาเริ่มเปลี่ยนเมื่อลลิตาพูดประโยคต่อไป “บอสบอกว่าคุณบุรีชอบผูกปิ่นโตเด็กนักศึกษา เป็นคนเจ้าชู้เฮฮาสนุกสนานค่ะ เวลามาทำงานนอกสถานที่ถ้าคุณจองห้องพักไกลๆ แปลว่าจะมีเด็กมาด้วยเพราะเสียงของพวกคุณจะดังไปแปดเมตรเลยค่ะ” “อ้อ...” สีหน้าของชายหนุ่มดูทะมึน “เมตรแรกไม่เป็นไร แปดเมตรต่อไปรู้ทั่วซอยเลยสินะ นั่นไม่ใช่ผมแล้วล่ะยายราวีกลับไปฉันฆ่าเธอแน่” “แต่อย่าคิดมากเลยค่ะ ทุกคนรู้ว่าบอสพูดเล่นไม่มีใครคิดแบบนั้นกับคุณบุรีหรอก”