เด็กเสี่ย

“ฉันไม่ไปทำงานแบบวันนี้แล้วนะแก น่ากลัวมาก” ธิชาบอกเพื่อนทันทีที่เจอหน้าคัคนางค์เพื่อนสาว ที่ไปทำงานเป็นบันนี่เกิร์ลสาวด้วยกันในตอนบ่ายวันนี้ “ตามใจแก แล้วของขวัญที่แกจะซื้อให้พ่อล่ะเอาไง” เนื่องจากธิชามีโครงการจะซื้อนาฬิกาเรือนหรูมูลค่านับล้านเป็นของขวัญวันเกิดให้บิดาในปีนี้ เธอจึงมาปรึกษาเพื่อนสนิทที่รับจ็อบทำงานเป็นพริตตี้ซึ่งตัวคัคนางค์เองก็ไม่ได้ทำประจำ เธอจะทำเฉพาะงานที่นายหน้าการันตีแล้วว่าปลอดภัย ไม่มีเรื่องผิดกฎหมายอย่างยาเสพติดหรือการพนันหรือแม้แต่การค้ามนุษย์ “ก็เดี๋ยวเบิกเงินในบัญชีมาก็ได้” ธิชาเสียงอ่อย เธอมีบัญชีส่วนตัวที่บิดาฝากส่วนแบ่งจากเงินปันผลของกิจการในครอบครัวให้ทุกปี ในคราแรกที่ไม่อยากใช้เงินส่วนนี้เพราะทุกการเบิกจ่ายธนาคารจะรายงานไปที่บิดา นั่นทำให้ความตั้งใจที่จะเซอร์ไพรส์นั่นหายไป หากแต่ผ่านการทำงานเพียงวันเดียวธิชาก็ขยาดจนไม่อยากไปอีกแล้ว แม้ว่าวันนี้บุรีจะไม่ได้ทำอะไรนอกจากให้ไปเป็นเพื่อนกินข้าวกับเขาเพราะเพื่อนเขากลับไปหมดแล้วก็ตาม แต่ธิชาก็กลัวอยู่ดีเธอไม่ชินกับการที่ต้องเอาใจใครเพราะไม่เคยทำมาก่อน สามสัปดาห์ต่อมาธิชาไปรับนาฬิกาจากร้านตัวแทนจำหน่ายที่นัดเวลาไว้โดยมีคัคนางค์ไปด้วยตามเคย “รอสักครู่นะคะคุณธิชา เดี๋ยวดิฉันไปเบิกของมาให้เช็คความเรียบร้อยค่ะ” พนักงานเลื่อนเครื่องดื่มมาตรงหน้าลูกค้าวีไอพี “ขอบคุณค่ะ” ธิชายิ้มบางๆ “แกดูนั่นสิ คนนั้นคุ้นๆ ไหม” คัคนางค์สะกิดเพื่อนให้หันไปมองคนที่กำลังเดินเข้าร้าน เป็นหญิงชายคู่หนึ่งหน้าตาดีสวยหล่อสมกัน ธิชาหันไปมองที่ด้านหน้าร้าน เธอมองร่างสูงที่รู้สึกคุ้นตาอย่างเพิ่งพินิจก่อนจะนึกขึ้นได้ว่านั่นคือเจ้าของบ้านที่เคยลองไปทำงานพิเศษในครั้งนั้น 'แฟนก็สวย ยังจะจัดปาร์ตี้จ้างเด็กเอนมาเป็นกลุ่มอีก' เธอเบะปากโดยไม่รู้ตัว “นั่นคนที่เราไปบ้านเขาวันก่อนนี่” คัคนางค์กระซิบถาม ธิชาพยักหน้า “ฮื่อ มีแฟนสวยขนาดนี้ยังจะทำตัวเจ้าชู้ ไม่ไหวเลยนะ” หญิงสาวอดไม่ได้ที่จะวิจารณ์ “ฉันว่าไม่น่าเป็นแฟน มีแต่ผู้หญิงพูดอยู่คนเดียว พี่เขารักษาระยะห่างกับคุณคนสวยนั่นมากเลยนะ” คัคนางค์เห็นต่าง ด้านบุรีที่วันนี้จำเป็นต้องมากับอินทิราเพราะเธอไปบอกมารดาเขาว่ามีนัดคุยกับซัพพลายเออใหม่ของโรงงาน ครอบครัวของหญิงสาวทำธุรกิจโรงทอผ้ารายใหญ่ของภาคเหนือ เธอเสนอให้บุรีมาพบซัพพลายเออเจ้านี้ด้วยตนเองเพราะจะได้ติดต่อธุรกิจกันโดยตรง หากแต่เมื่อมาถึงห้างสรรพสินค้าที่เป็นสถานที่นัดพบ อินทิราขอมารับนาฬิกาแบรนด์หรูที่สั่งไว้ก่อน “อินขอแวะรับของที่สั่งไว้แปบนะคะ ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลานัด” หญิงสาวเดินเลี้ยวเข้าร้านนาฬิกาชื่อดังโดยที่ไม่รอให้เขาตอบว่ากระไร บุรีรักษาระยะห่างของการเดินด้วยการเดินตามหลังเธอสองก้าว แม้ว่าอินทิราจะพยายามทอดฝีเท้าให้ช้าลงแต่เขาก็ปรับจังหวะการเดินให้ช้าไปด้วยจนเธอหงุดหงิดใจ “มารับนาฬิกาที่จองไว้ค่ะ” อินทิราแจ้งพนักงานเสียงแข็ง “ขออนุญาตทราบชื่อลูกค้าที่จองไว้ค่ะ” พนักงานขายตรวจสอบข้อมูลลูกค้า เมื่อได้ตรงกันแล้วเธอจึงแจ้งให้อินทิรารอสักครู่ บุรีนั่งรอที่เก้าอี้อีกตัวโดยที่ไม่สนใจอะไร เมื่อพนักงานนำสินค้ามาให้อินทิราตรวจสอบเขาก็ไม่มีทีท่าจะขยับตัวอาสาจ่ายให้แบบที่อินทิราคาดหวังในใจ “ดูสิคะเฮีย สองคนนั่นน่าจะเป็นเด็กเสี่ยแน่ๆ เลย” เธอบุ้ยใบ้ไปยังธิชาและคัคนางค์ที่นั่งอีกมุมของร้าน “ทำไมถึงไปว่าเขาแบบนั้น รู้จักเขาเหรอครับ” บุรีปรามเขาไม่ได้หันไปมองสองสาวที่ว่าด้วยซ้ำ เพียงแต่ไม่ชอบใจที่ได้ยินอินทิราเที่ยวไปตัดสินใครง่ายๆ “แหม... คนอย่างอินจะไปรู้จักเด็กพวกนั้นได้ไงคะ คนละระดับกัน” อินทิรากลอกตามองบนเธอเลิกสนใจสองสาวหันมาสนใจพนักงานและรับกล่องนาฬิกาที่ถูกบรรจุใส่ถุงเรียบร้อย “เรียบร้อยแล้วใช่ไหมครับ งั้นพี่ออกไปรอด้านนอกนะ” บุรีลุกขึ้นเดินออกไปทันที อินทิราหน้าเจื่อนจำใจหยิบบัตรเครดิตมาส่งให้ เป็นจังหวะเดียวกับที่พนักงานที่ดูแลธิชานำบัตรเครดิตของธิชามารูดเครื่องอ่านข้อมูลที่อยู่ใกล้ๆ เธอพอดี “บัตรวิสดอมเลยเหรอ” พนักงานอีกคนซุบซิบถาม “ฮื่อ ของคุณธีน่าน่ะ” พนักงานดูแลธิชาตอบเสียงเบาก่อนจะรีบจัดการไม่ให้ลูกค้ารอนาน 'วิสดอม...คงจะบัตรเสริมล่ะสิ เสี่ยคนไหนคงจะทำให้' อินทิราเหยียดหญิงสาววัยละอ่อนในใจ ก่อนจะลุกขึ้นเดินออกไปจากร้านมิวายปรายตามองธิชาและคัคนางค์อย่างดูถูก “ป้าคนนั้นเขาเป็นบ้าไรน่ะแก” คัคนางค์ที่เห็นสายตาของอินทิรามาตั้งแต่แรกถามเพื่อนอย่างไม่เข้าใจ “วัยทองมั้งแก” ธิชาตอบ หญิงสาวไม่อยากสนใจเรื่องของบุรีและผู้หญิงที่มากับเขา “เออว่ะ น่าจะใช่นะแกแต่เสียดายแฟนเขาท่าทางก็ออกจะดี ทำไมมีแฟนเป็นไบโพล่าร์” คัคนางค์พึมพำ 'คนดีอะไรจัดปาร์ตี้ฟองสบู่ทั้งที่มีแฟนอยู่แล้ว' ธิชาแย้งในใจ