บทที่ 60
นารีรัตน์โบกมือให้กับกฤติชัย และเดินเข้ามาในบ้าน ซึ่งก็เจอกับมารดาที่นั่งรออยู่
อุบลเต็มไปด้วยความโล่งใจ เมื่อเห็นบุตรสาวคนโตกลับมาบ้าน ถึงแม้ว่าตอนนี้จะเป็นเวลาบ่ายแก่ๆ แล้วก็ตาม
“นารี... ลูกหายไปไหนมา”
นารีรัตน์ระบายยิ้มน้อยๆ ก่อนจะเดินไปทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา พร้อมกับกวาดตามองไปรอบๆ ห้องรับแขก
“พ่อไม่อยู่อีกแล้วเหรอแม่”
“พ่อออกไปหาเพื่อนน่ะ น่าจะกลับค่ำๆ ว่าแต่นารีเถอะ ไปไหนมา เมื่อคืนก็ไม่ยอมกลับบ้าน”
คนถูกถามไหวไหล่เล็กน้อยอย่างไม่แยแสอะไร “ฉันก็ไม่เที่ยวตามประสาของฉันน่ะแม่”
“แต่แม่นอนไม่หลับทั้งคืนเลยนะ แม่เป็นห่วงลูกมากนะ”
นารีรัตน์มองมารดาอย่างรำคาญ ตอนนี้หล่อนไม่ต้องการเล่นละครเป็นลูกสาวที่ดีอีกแล้ว
“ฉันโตแล้วนะแม่ จะห่วงทำไมล่ะ”
“ก็แม่รักลูกมากนี่ แม่ก็ต้องเป็นห่วงสิ”
อุบลพูดออกมาทั้งน้ำตา นารีรัตน์เต็มไปด้วยความรำคาญ แต่ก็ต้องอดทนเอาไว้ เพราะยังมีเรื่องที่ต้อ
