บทที่ 63
“เอ็งอยู่กับคุณแซคไปเถอะ อย่ามายุ่งกับข้าเลย ข้ามันแก่แล้ว เดินเล่นคนเดียวได้”
“คุณแซคไม่ว่าอะไรหรอกจ้ะ ถ้าฉันจะพาแม่ไปเล่นน้ำทะเลน่ะ จริงไหมคะคุณแซค” อลินดาหันไปถามแซคคารีย์ที่นั่งอ่านหนังสือพิมพ์เงียบๆ อยู่
“ครับ ตามสบายครับ”
อลินดาฉีกยิ้มกว้าง
“เห็นไหมจ๊ะแม่ คุณแซคไม่ว่าอะไรสักหน่อย งั้นเดี๋ยวเราไปเล่นน้ำทะเลกันนะจ๊ะ”
อุบลอยากจะปฏิเสธ แต่พอเห็นแววตายิ้มแย้มและอ้อนวอนของอลินดาแล้วก็อดใจอ่อนไม่ได้
“ก็ได้ แต่ต้องรอนารีก่อนนะ”
“จ้ะแม่”
อลินดาระบายยิ้มอย่างดีใจที่มารดายอมไปเล่นน้ำทะเลด้วย ซึ่งก็เป็นจังหวะเดียวกันที่นารีรัตน์เดินกลับมาพอดี
“ห้องเต็มน่ะค่ะคุณแซค”
แซคคารีย์วางหนังสือพิมพ์ในมือลงกับโต๊ะกระจกทันที คิ้วเข้มหนาดกเลิกสูง
“รีสอร์ทใหญ่ขนาดนี้ ห้องเต็มหรือครับ”
“ใช่ค่ะ เต็มทุกห้องเลย”
“ไม่น่าเชื่อนะครับ นี่ก็ไม่ใช่ช่วงไฮท์ซีซั่นด้วย”
“จริงๆ ค่ะคุณแซค ไม่เชื่อไป
