“อุ้ย!”
หญิงสาวรีบยกมือปิดปากดวงตากลมโตจ้องเขม็งไปที่ศีรษะของชายหนุ่มที่นั่งดื่มกาแฟอยู่ก่อนแล้ว สีผมที่เปลี่ยนไปทำให้เธอเผลอหลุดสีหน้าตกใจออกมาโดยไม่ตั้งใจ
“มองอะไร!” เฟิ่งหวงเงยหน้าขึ้นเสียงแข็งแววตาคมฉายแววไม่มั่นใจเล็กน้อย
“ไม่ถึงยี่สิบสี่ชั่วโมงคุณหัวหงอกแล้วเหรอคะ” เธอกลั้นหัวเราะไม่อยู่เสียงใสหลุดออกมาเบาๆ
“ผมสีนี้วัยรุ่นฮิตจะตาย” เขาตอบหน้าตายพยายามทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“คุณไม่ใช่วัยรุ่นนี่” พรพระจันทร์เอียงคอมองอย่างพิจารณา ก่อนจะส่ายหน้าเบาๆ
“ก่อนจะสามสิบสอง ก็เคยเป็นวัยรุ่นมาก่อนเหมือนกัน” เขายกคิ้วสวนกลับทันที
“อืม ก็จริงนะคะคุณกำลังแก่ ส่วนหนูจ๋ากำลังโต” เธอยิ้มมุมปาก
พูดจบก็เดินไปนั่งลงข้างเขาอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว มือเล็กหยิบขนมปังขึ้นมาทาแยมสบายใจเฉิบ ราวกับคนที่เพิ่งทำให้เจ้าบ้านเกือบสำลักกาแฟไม่ใช่ตัวเอง
“แค่กๆ!” เขาไอแรงจนต้องเอากระดาษเช็ดปากขึ้นมาปิดปาก ดวง
