เฟิ่งหวงเดินลงมาที่ห้องอาหารด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ทว่าพอสายตากวาดมองไปรอบโต๊ะยาวกลับไม่พบร่างบางที่ควรนั่งอยู่ตรงนั้น
“นายหญิงออกไปข้างนอกตั้งแต่เช้าแล้วค่ะ” สาวใช้เอ่ยรายงานอย่างสุภาพ เมื่อเห็นเจ้านายนั่งขมวดคิ้วอยู่หัวโต๊ะ
“ใครใช้ให้เรียกผู้หญิงคนนั้นว่านายหญิง” เขาตำหนิทันที น้ำเสียงต่ำลงเล็กน้อยแฝงความไม่พอใจที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่อยากยอมรับ
“ขออภัยค่ะ” สาวใช้รีบก้มหน้าลง
“เช้าขนาดนี้จะออกไปไหน” เฟิ่งหวงพึมพำกับตัวเองมากกว่าจะถามใคร ภาพเมื่อคืนผุดขึ้นมาในหัวชั่ววูบ ก่อนที่เขาจะส่ายหน้าเหมือนไล่ความคิดฟุ้งซ่านออกไป
เขายกกาแฟขึ้นดื่มจนหมดแก้ว ความขมไหลลงคอแต่กลับไม่ช่วยให้หัวโล่งอย่างที่ควรจะเป็น เฟิ่งหวงลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันทีโดยไม่แตะอาหารเช้าแม้แต่น้อย
ไม่นานรถหรูคันเดิมก็แล่นออกจากคฤหาสน์มุ่งหน้าไปยังกาสิโน เขาอยากจะรู้นักว่าทุกอย่างเปลี่ยนไปในทิศทางไหน
“ฉันให้ไปเฝ้าซินแสเป็นยังไ
