เฉินลี่หมิงนั่งเอนหลังพิงเก้าอี้ผู้บริหาร มือไขว้กันบนโต๊ะไม้ราคาแพง สายตาจับจ้องไปยังประตูห้องทำงานอย่างนิ่งงัน เขารออยู่นานพอสมควรก่อนที่บานประตูจะถูกผลักเข้ามาอย่างไม่ใส่ใจนัก
“แกเข้ามาทำไม” เสียงเข้มของเฉินลี่หยางดังขึ้นทันทีที่เห็นหน้าลูกชายคนเป็นพ่อยืนกอดอก มองเขาราวกับเป็นสิ่งเกะกะสายตา
“...” เฉินลี่หมิงไม่ตอบ เขาเพียงเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายนิ่งๆ
“แกมองหน้าฉันทำไม” เฉินลี่หยางขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ
“พ่อเคยไปแอบไปทิ้งไข่ไว้ที่ไหนหรือเปล่า”
“หมายถึงอะไร!” น้ำเสียงของผู้เป็นพ่อกระด้างขึ้นทันที
“ผมไปเจอผู้หญิงคนหนึ่งมา หน้าตาเธอเหมือนผมตอนเด็กมาก แต่สวยกว่าเหมือนนางฟ้าน่าจะเป็นลูกครึ่งด้วย” เฉินลี่หมิงเอนตัวไปข้างหน้า น้ำเสียงจริงจังกว่าทุกครั้ง
คำพูดยังไม่ทันจบดี เฉินลี่หยางก็รู้สึกเหมือนเลือดในกายเย็นเฉียบ ใบหน้าที่เคยเคร่งขรึมซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด ภาพความทรงจำเมื่อหลายสิบปีก่
