“หนูจ๋าไม่ได้ตั้งใจเผาบ้านคุณลุงจริงๆ นะ” เธอรีบพูดแก้ตัวทันทีน้ำเสียงอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด กลัวว่าเขาจะระเบิดอารมณ์ใส่อีกครั้ง
ชายหนุ่มเดินเข้ามาในห้องทำงานยังไม่ทันพ้นประตู เขาถอนหายใจเล็กน้อยทิ้งตัวลงนั่งบนโชฟา
“เธอจะทำอะไร” น้ำเสียงเรียบเฉย แต่แฝงความไม่เข้าใจ
“หนูจ๋าแค่อยากลองทำขนมดู ไม่คิดว่ามันจะเป็นแบบนี้” เธอพูดเสียงเบามือบิดชายเสื้ออย่างประหม่า
“มีเงินเยอะแยะทำไมไม่ซื้อกิน” เขาเอ่ยขึ้นอย่างคนเคยชินกับการใช้เงินแก้ปัญหา แต่ไม่ได้มีน้ำเสียงตำหนิ
“ใครจะถนัดซื้อกินแบบคุณล่ะ” พรพระจันทร์ย้อนกลับทันทีสีหน้าจริงจัง
“นี่…” เขาถึงกับพูดไม่ออกเป็นครั้งที่ไม่รู้จะเถียงอะไรดี คำว่าถนัดซื้อกินเหมือนเป็นการตอกย้ำเขาเรื่องผู้หญิงมากกว่า
หญิงสาวขยับเข้ามานั่งใกล้เขาโดยไม่รู้ตัว ระยะห่างที่เคยมีค่อยๆ หายไปกลิ่นหอมจางๆ ของครีมอาบน้ำลอยมากระทบจมูก ทำให้หัวใจเขาสะดุดวูบเฟิ่งหวงนั่งตัวแข็งทื่อ
