ในผับห้องวีไอพีเฟิ่งหวงนั่งเอนหลังบนโซฟาหนัง ดวงตาคมทอดมองแก้วในมืออย่างไร้อารมณ์ ทั้งที่แสงสีและเสียงเพลงกระหน่ำรอบตัว แต่กลับไม่อาจกลบความเบื่อหน่ายในใจเขาได้เลย ไม่รู้ว่าเพราะอะไร
“วันนี้ไม่เมาไม่กลับ” เสิ่นเว่ยเจี้ยนยกแก้วขึ้นชนอากาศ ข้างกายมีสาวสวยนั่งแนบไม่ห่าง
“กูจะกลับแล้ว” ชายหนุ่มวางแก้วลงน้ำเสียงเรียบเฉย
“อะไร พึ่งจะเที่ยงคืนกลัวเมียเด็กมึงหายหรือไง” เพื่อนรักหัวเราะล้อเลียน
“บอกกี่ครั้งแล้วว่าไม่ใช่เมีย” เขาปฏิเสธแทบจะทันที ราวกับกลัวคำพูดนั้นจะตกตะกอนในใจตัวเอง
“จดทะเบียนสมรสไม่เรียกเมีย แล้วจะให้เรียกคู่ซ้อมเหรอวะ แต่ดูน้องเขาแล้วไม่น่าจะชอบมึงเลยนะ”
เสิ่นเว่ยเจี้ยนหัวเราะเบาๆ เมื่อเห็นสีหน้าของเพื่อนที่เริ่มครุ่นคิดโดยไม่รู้ตัว ถ้าเขาไม่รู้จากปากแม่ของเฟิ่งหวงก็ไม่รู้เลยว่าเพื่อนรักมีเมียแล้ว
“ไม่ต้องยุ่งเรื่องของกู” เขาหันไปสบตา น้ำเสียงเริ่มแข็งกระด้าง
“ผู้ชายอย่าง
