หลังจากคืนอันแสนปั่นป่วนผ่านพ้นไป เฟิ่งหวงออกมานั่งอยู่ในห้องทำงานแต่เช้า ใบหน้าเคร่งเครียดมือหนากำโทรศัพท์แน่นก่อนจะกดโทรออกทันที
“ไอ้เว่ยเจี้ยนกูน่าจะฆ่ามึงให้รู้แล้วรู้รอด!” เสียงเขากดต่ำ ดุดันจนลูกน้องที่ยืนอยู่ไกลๆ ยังไม่กล้าหายใจแรง
“เฮ้ย อย่าโยนความผิดให้กูสิวะ มึงเ****นก็จ้างสาวสวยเอาเองดิ ไม่ใช่ตรงดิ่งกลับบ้านแบบนั้น” ปลายสายตอบกลับอย่างไม่สำนึก แถมยังหัวเราะเบาๆ เหมือนเรื่องทั้งหมดเป็นเรื่องตลก
“มันไม่ใช่เรื่องตลก!” เขากระแทกเสียงใส่ ความจริงจังฉายชัดในน้ำเสียง
“แต่ก็เล่นไปแล้วเมื่อคืนไม่ใช่เหรอ?” เสิ่นเว่ยเจี้ยนหัวเราะชอบใจยิ่งกว่าเดิม
ฝั่งนี้เงียบไปชั่วครู่ กรามของเขาขบแน่น เขาไม่รู้จะเถียงอะไร เพราะคำพูดนั้นมันจริงเกินไป
“เอาน่าเพื่อน กูทำให้มึงมีเมียสำเร็จนะอนาคตมึงจะได้เจริญรุ่งเรือง ไม่คิดเลยว่ามึงจะงมงายเรื่องซินแสขนาดนี้”
“ไม่ต้องยุ่งเรื่องของกู” เขาตอบสั้นๆ เสียงเ
