สามวันเต็มที่เฟิ่งหวงไม่ยอมกลับบ้าน เขาเลือกนอนที่เพ้นต์เฮาท์ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งที่ในใจกลับกระวนกระวายอย่างบอกไม่ถูก
เขาอยากรู้ว่าผู้หญิงคนนั้นจะรู้สึกยังไงจะเสียใจโกรธ หรืออย่างน้อยจะคิดถึงเขาบ้างไหม แต่รายงานจากลูกน้องที่ส่งเข้ามาในมือถือ กลับทำให้ใบหน้าของเขาเคร่งตึงขึ้นทุกวินาที
หญิงสาวใช้ชีวิตตามปกติ ราวกับการหายไปของเขาไม่สร้างรอยสะเทือนใดๆ แววตาดูมีความสุขกลัวตอนที่เจอเขาเสียอีก
“อันนี้อร่อยมากเลยค่ะ คุณเฟิ่งหวงคะ?”
เสียงหวานใสดึงเขาออกจากความคิด เฮเซลนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม มองเขาด้วยรอยยิ้มเต็มไปด้วยความคาดหวัง แต่เขากลับเอาแต่ก้มมองหน้าจอมือถือจนเธอเริ่มขมวดคิ้ว
“คุณเฟิ่งหวง?”
“ครับ” เขาได้สติรีบกดปิดหน้าจอแล้ววางโทรศัพท์ลง สีหน้ากลับมาเรียบเฉยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“คืนนี้เราไปนั่งฟังเพลงในผับกันดีไหมคะ” เฮเซลยิ้มอีกครั้ง พยายามกลบความรู้สึกแปลกใจ
หัวใจเธอเต้นแรง เ
