ตอนเย็นหลังจากลูคัชรู้เรื่องราวแล้วเขายังไม่อยากจะเชื่อสักเท่าไหร่ ทำไมพวกเขาส่งคนตามหาตั้งนานหลายปีกลับไม่พบร่องรอยเลย แต่ตอนนี้ กลับเจอกันง่ายดายจนลูคัชสงสัยว่าจริงๆแล้วเฌอเป็นมิจฉาชีพหรือเปล่า ! !
ลูคัชจึงพาเฌอมาที่หน้าโบสถ์เก่าๆ ที่อยู่ในเมืองมาร์กเซย์ ตอนเย็นแบบนี้ลมฤดูใบไม้ร่วงพัดเอาใบเมเปิ้ลสีส้มแดงปลิวผ่านตามทางหินเก่าที่ทอดยาวไปสู่โบสถ์ เสียงระฆังยามหกโมงดังขึ้นก้องเบา ๆ ราวกับเตือนให้หัวใจทั้งสองหยุดนิ่ง
เฌอยืนเงียบอยู่หน้าประตูไม้สีซีดของโบสถ์ มือของเธอถือซองรูปภาพที่ถูกพกติดตัวมาตลอดการเดินทางเธอจะไว้ใจลูคัชได้หรือเปล่า?
ขณะเดียวกันลูคัชยืนอยู่ข้างหลังเล็กน้อย เหมือนกลัวว่าเมื่อก้าวเข้าไปใกล้มากไปกว่านี้ ทุกอย่างจะเปลี่ยนไปอย่างไม่อาจย้อนกลับ
"พ่อของเรา..ท่านเคยมาที่นี่เสมอเพื่อมาขอพรให้กับพวกเธอ"
ลูคัชพูดเสียงแผ่ว ดวงตาก้มต่ำ
"ตอนที่เขาบอกฉันถึงเรื่องของเธอ เขาไม่ได้ยิ้
