ตอนที่ 83 พบปะรำลึกความหลัง

4 ปีผ่านไปเฌอรีลเรียนจบดั่งความตั้งใจแล้วจึงได้เวลากลับประเทศไทยสักที แสงไฟภายในสนามบินสว่างไหลไปจนสุดตาผู้คนเดินผ่านกันไปมาแต่สำหรับเฌอ โลกเหมือนหยุดอยู่ตรงความรู้สึกในอกเธอก้าวลงจากทางเดินเชื่อมเครื่องบินสูดลมหายใจยาวอากาศอบอุ่นของประเทศไทยแตะใบหน้า แตกต่างจากความหนาวในฝรั่งเศสโดยสิ้นเชิงเหมือนบ้านกำลังโอบกอดเธอเบา ๆ มือหนึ่งของเธอถูกกุมไว้อย่างแน่นหนามือของมาเฟียหนุ่มกรพศุตม์ เขาไม่ได้พูดอะไรแต่แววตาที่มองเธอบอกทุกอย่าง ความห่วงใย ความคิดถึง และคำสัญญาที่ไม่ต้องพูดด้วยคำว่า จะอยู่ข้างเธอเสมอ ด้านหลังเล็กน้อยคือลูคัชเดินเงียบ ๆราวกับกำลังมองโลกใหม่ที่เขาไม่เคยมีโอกาสได้เป็นเจ้าของมาก่อน ทันทีที่เดินเข้ามาถึงโถงรับผู้โดยสารเสียงใส ๆ ก็วิ่งเข้ามาก่อนตัว “แม่ครับ !!" เด็กน้อยในวัย4ขวบวิ่งเข้ามากอดเฌอเต็มแรงเฌอทรุดลงรับอ้อมกอดนั้นทันทีน้ำตาไหลอย่างควบคุมไม่ได้ ไม่ใช่ความเศร้าแต่เป็น