ฉันเก็บของเสร็จ คุณแม่ก็เตรียมกระติ๊บข้าวเหนียวกับกล่องหมูทอดเสร็จพอดี
“นี่ข้าวนะลูก เอาไว้กินระหว่างทาง ”
“ขอบคุณนะคะ ไว้หนูมีโอกาส หนูจะมาเยี่ยมนะคะ และถ้ามีโอกาสหนูคงได้เจอน้องนะคะ ”
ฉันหมายถึงน้องโฟกัสหนะ ฉันยังไม่เคยเจอน้องเลย
“จ๊ะ…เดี๋ยวแม่จะโทรหาโฟกัส เล่าเรื่องหนูให้ลูกสาวแม่ฟัง เผื่อมีโอกาสได้เจอกัน ”
“ได้ค่ะคุณแม่ ”
ฉันเตรียมของเสร็จก็เดินลงมาจากบ้าน ปอร์เช่กำลังก้มๆเงยๆดูรถ ทำไมยังไม่ไปเก็บของอีก ฉันนั่งรอที่ด้านล่างไม่นาน ปอร์เช่ก็ขึ้นไปเก็บของ และกลับลงมาจัดของขึ้นรถ
“หนูกลับแล้วนะคะ คุณพ่อกับคุณแม่ดูแลตัวเองด้วย ”
“จ๊ะ ไว้มาหาพ่อกับแม่อีกนะ ”
“ค่ะ /ผมกลับนะครับ”
“ขับรถดีๆนะปอร์เช่ /ครับ ”
แม่กับพ่อน้องโฟกัสยืนส่งเราสองคนจนลับตา ฉันไม่ได้รู้สึกว่ามาทำงานเลย เหมือนมาหาญาติผู้ใหญ่มากกว่า ปอร์เช่ขับรถเงียบๆมาตลอดทาง ส่วนฉันก็มองข้างทางไปเรื่อย เขาไม่อยากคุยฉันก็ไม่คุย
