ผมหลับตาลง พยายามไม่คุยกับพ่อโฟกัสต่อ
ครอก~ฟี~ ครอก~ฟี~
ผ่านไปเกือบสิบนาที เสียงกรนเริ่มมาแล้ว
พ่อหลับไปแล้ว ผมเลยลุกขึ้นช้าๆ แล้วคลานออกจากมุ้งเบาๆ
“ปอร์เช่ ยังไม่นอนอีกเหรอลูก ”
ผมตกใจหมดเลย แม่ยายไอ้ธีร์เปิดประตูออกมาจากห้องพอดี มันได้จังหวะอะไรขนาดนี้ว่ะเนี่ย
“ผมจะไปเข้าห้องน้ำครับ ”
ผมเลยโกหกไปเลยแบบเนียนๆ แล้วเปลี่ยนทิศทางจากประตูห้องอันนา เป็นบันไดแทน
“จ๊ะ..แม่ลืมแช่ข้าวหนะ ลูกไปเข้าห้องน้ำเถอะ ”
“ครับ ”
ผมเดินมาเข้าห้องน้ำอย่างเซ็งๆ ปล่อยเวลาให้ผ่านไปเกือบสิบนาที คิดว่าแม่ยายไอ้ธีร์น่าจะกลับเข้าห้องไปแล้ว ผมเดินย่องๆขึ้นบันได กวาดสายตามองไปโดยรอบ ไม่มีใครแล้ว ทางโล่งมาก ผมมองดูพ่อที่ยังกรนอยู่เป็นปกติ แล้วเดินเบาๆไปหน้าห้องอันนา
“หยุดนะ!!/เฮ้ย!!”
แล้วพ่อโฟกัสก็ลุกขึ้นนั่งพร้อมโวยวาย ผมนี่ตกใจจนเผลอร้องขึ้น แต่แค่ไม่นานพอก็นอนลงที่เดิม และหลับต่อ
“เชี่ย!!!พ่อละเมอเหรอว
