“อื้ม…”
ฉันร้องท้วงในลำคอ คนเอาแต่ใจจูบอยู่นานสองนาน จนแทบหายใจไม่ออก
“รักผมมั้ยอันนา ถ้าไม่ตอบอย่าคิดว่าจะได้กลับ”
ดูความบังคับเขาสิ คือต้องตอบให้ได้ว่ารักอย่างนี้ใช่ไหม
“ มันกระทันหันเกินไป ฉันตั้งตัวไม่ทัน เมื่อก่อนนายไม่เห็นเป็นแบบนี้เลย ”
“ เมื่อก่อนก็เป็น แค่ไม่ได้พูด ตกลงว่าไง หืม…”
เขาตั้งท่าจะจูบอีกแล้ว
“ระ รัก ”
“หึ…”
ปอร์เช่ยิ้มขำ
“รักใครตอบให้ชัดเจนสิ”
“จะให้รักใครละ ก็อยู่กันแค่สองคน ”
จะให้พูดดีๆก็อายปากเกินไป ฉันยังไม่ชินนะสิ
“รักแฟน ไหนลองพูดซิ ”
“นายบังคับกันเกินไปมั้ย ต้องเรียกว่าแฟนเลยเหรอ ”
“ไม่ต้องเรียกแฟนก็ได้ เรียกที่รัก เรียกบี๋ เรียกสามี เรียกมาเลยผมได้หมด ”
“ปอร์เช่..คือฉันยังไม่ชิน ขอเวลาหน่อยนะ ”
ฉันถึงกับต้องอ้อนวอน มันกระทันหันอ่า
“เห้อ!ผมเข้าใจแล้ว รักครั้งเก่าของคุณคงสำคัญมาก ผมผิดเองที่วุ่นวายกับคุณเกินไป ”
เอ้า…ดราม่าซะงั้น
“มันไม
